Over het doorslaan in sport

Over het doorslaan in sport

Sporten wordt gezien als gezond. Het is maatschappelijk zeer verantwoord en wordt erg aangemoedigd. Toch zit er ergens een kantelpunt, want doorslaan in sport kan juist leiden tot problemen. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Het is iets waar ik ruim tien jaar geleden al eens last van heb gehad, en ik had nooit, maar dan ook nooit, verwacht dat ik hier ooit weer mee te maken zou krijgen. Helaas is iets soortgelijks er de afgelopen maanden toch ingeslopen.

De afgelopen tijd heb ik ondervonden hoe het is om terug te vallen in oud gedrag. Wanneer de wereld om je heen gespannen is en wanneer je weinig controle kunt voelen over de situatie, ga je elders op zoek naar het vinden van de houvast. Oud gedrag is dan de makkelijkste manier, omdat het ooit al een coping voor je is geweest. Ooit was dit voor mij het ‘niet eten’, maar ook obsessief omgaan met sport. Voor mij is sport altijd een fijne uitlaatklep geweest. Zowel wanneer ik me goed voel, maar ook op minder mooie dagen. Een rondje hardlopen of wielrennen zorgt ervoor dat ik mijn hoofd leeg kan maken en kan ordenen. Het geeft rust en een fijn gevoel. Ik kan me voorstellen dat dit voor heel veel mensen herkenbaar is. Dit is dan ook een heel gezond effect van sport. Het is precies datgene wat sport ook zo mooi maakt. Bewegen heeft niet alleen veel lichamelijke voordelen, maar juist ook mentale.

Steeds vaker en langer

De afgelopen weken en maanden raakte ik de gezonde balans en het contact met mijn lichaam kwijt. Ik had steeds meer nodig om hetzelfde gevoel te krijgen. Het leek alsof het nooit genoeg was en ik altijd meer moest rennen om hetzelfde effect te creëren. Het fijne gevoel kwam niet meer na 6 kilometer, maar pas na 15 kilometer. En 15 kilometer werd al snel 20. Een rondje van 60 kilometer fietsen was voorheen altijd een lange rit voor me, maar nu voelde dat als veel te kort. Wanneer je steeds langer en meer moet doen van jezelf, je onrust voelt als dit niet kan of zelfs in paniek raakt, dan weet je dat het niet goed zit. Zo kun je doorslaan in sport.

Er zijn voor mij veel factoren die meespelen. Natuurlijk speelt mijn werk als Influencer en blogger een rol. ‘Ik moet wel blijven sporten, want mensen verwachten dat van mij’. Het is een deel geworden van mijn identiteit. Daarnaast is vergelijken met anderen ook een heel gevaarlijk mechanisme. Instagram speelt daarin zeker een rol (ja, ook voor mij), maar vlak ook Strava niet uit. Tot slot merk ik het effect van mijn sporthorloge. Het meet en registreert alles. Hoewel ik het heel fijn vind om zoveel inzicht te hebben, houdt het op dit moment mijn problematiek in stand.

Doorslaan in sport

Natuurlijk herken ik veel vanuit mijn eetstoornis van ruim 10 jaar geleden. Niet dat ik mezelf dik vind (of vond) of ik heel bang was om dikker te worden, maar wel het dwangmatige en de obsessie. Ook toen was bewegen obsessief geworden en kon ik doorslaan in sport. Echter was dit wel in een heel andere tijd in mijn leven en daardoor is het ook heel lastig te vergelijken. Inmiddels ken ik mezelf namelijk veel beter, heb ik niet dezelfde onzekerheden en weet ik ook veel beter waar ik behoefte aan heb.

Toch ben ik geschrokken van het feit dat je jezelf zo kunt verliezen, wanneer de wereld op je heen op z’n kop staat. Het is mijn overlevingsmechanisme. Het is mijn manier om controle te houden over een situatie, die onoverzichtelijk, onzeker en chaotisch voelt. Natuurlijk is dit een schijnveiligheid en schijncontrole. De enige manier om echte controle te voelen, is door verbinding te hebben en houden met jezelf. Dat raakte ik hierdoor juist steeds meer kwijt.

Al snel merkte ik aan mezelf dat deze manier van sporten niet gezond is. Ik wil sporten wanneer ik daar zin in heb en niet omdat het moet van mezelf en al helemaal niet als ik ziek ben of pijn heb. Gisteravond deelde ik voor het eerst hier iets over op Instagram en de reacties en persoonlijke berichten waren overweldigend. Er was zoveel herkenbaarheid. Enerzijds heel fijn om te lezen, maar ik schrok er ook van. Ik was dus niet de enige! Dit is dan ook de reden waarom ik hier open en eerlijk over wil zijn. Op dit moment heb ik namelijk hulp gezocht om weer op een gezonde manier om te leren gaan met sport. Het is ontzettend hard werken en een lange weg, maar ik geloof zeker dat ik hier sterk uit kan komen.

Road to ..

En net zoals ik mijn weg naar de marathons of andere sportevenementen altijd heb gedeeld, wil ik ook dit proces met jullie delen. Ik geloof namelijk dat ik hiermee een taboe kan doorbreken en ook de keerzijde van sport kan laten zien. Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben en dat we juist door dit te bespreken, openheid creëren en laten zien wat het met ons doet. Zo hoef je het ten eerste niet alleen te doen, maar laten we ook de gezonde kant zien van de sport. Meer is niet altijd beter. Het is vooral beter wanneer je het doet vanuit de juiste, letterlijke, beweegredenen en kunt blijven genieten van het mooie in de sport.

Herken jij je in het doorslaan in sport? Je mag me altijd een mailtje sturen of een berichtje op Instagram als je ergens over wilt delen. Op deze manier hoop ik dat we elkaar kunnen helpen om op een gezonde manier om te blijven gaan met sport. De komende tijd zal ik op mijn blog meer delen over dit proces. Want wanneer weet je dat het sporten niet meer gezond is? Wat helpt mij om hier weer een gezonde balans in te vinden? Als je suggesties hebt voor onderwerpen, laat het dan ook vooral weten!

Voor nu ga ik even op vakantie. Daar ga ik misschien wel een paar keer sporten, maar ik laat mijn sporthorloge in ieder geval een weekje af. Dan kan mijn pols eindelijk eens bijkleuren en kan ik hopelijk loskomen van de obsessie en de onrust die daaromheen hangt. Tot snel!

14 Reacties

  1. An
    juli 22, 2020 / 12:04 pm

    Wat een fijne post en wat ontzettend goed dat je we mee aan de slag gaat. Ik herken dit ook en weet hoe lastig het is het toe te geven aan jezelf. Maar juist er bewust van zijn is al een hele stap. Ik hoop dat je snel weer met minder druk om kan gaan met sporten. Sta altijd onder de indruk van je hardloop en fietsrondes namelijk. Heel veel sterkte en ik volg graag hoe het gaat :)

  2. Fenne
    juli 22, 2020 / 12:14 pm

    Heel knap dat je hier zo open over bent. Ik vind het fijn om verhalen van anderen (en jou dus) hierover te lezen, aangezien ik zelf ook met periodes merk dat ik van mezelf steeds meer ‘moet’. Ik ervaarde ook dat bijv. Strava een negatieve invloed op mij heeft, en heb dat dus ook verwijderd. Ik volg graag deze road to! herkenningspunten en eventuele tips zijn zeker welkom. :)

  3. Carlijn
    juli 22, 2020 / 12:19 pm

    Zo blij met deze post! Ik herken mijzelf hier ook zeker in. Ik vind veel dingen leuk om te doen, hardlopen, fietsen, kickboksen naar de sportschool gaan alleen soms merk ik dat ik keuzes moet gaan maken. Dat het goed is om af en toe even een dag niet te sporten en dat dat ook helemaal oké is. Alleen dat is makkelijker gezegd dan gedaan tot dat mijn vriend de opmerking plaatst van hoe vaak heb je deze week al wel niet gesport?! Dan weet ik dat ik weer moet relativeren en even niet moet gaan sporten. Ik ben benieuwd naar je komende posts en fijne vakantie alvast!

    • juli 22, 2020 / 6:54 pm

      Wat een mooi en eerlijk verhaal. Knap dat je het kunt en durft uit te spreken. Denk dat het voor velen ook herkenbaar is. Geniet van je vakantie! Liefs

  4. John
    juli 22, 2020 / 2:20 pm

    Japke, goed dat je het zelf herkent en een juiste analyse hebt kunnen trekken. Eerlijk gezegd verbaasde ik me af en toe over de hoeveelheid aan ritten en loopkilometers, maar heb daar toen niks van gezegd. Wellicht volgende keer wel doen als ik zie dat je naar mijn gevoel doorslaat. Hoop dat de vakantie je goed doet en je met minder sporten geestelijk en lichamelijk aan je trekken kunt komen. Als je je top fit en gezond voelt, lekker in je vel zit dan is er niks om je schuldig over te voelen als je het idee hebt te weinig te doen. Groetjes en een fijne vakantie

    John

  5. Marjolijn
    juli 22, 2020 / 10:16 pm

    Wat een mooie post! Ik vind het super hoe je inderdaad verwoord dat oud gedrag het makkelijkste terug komt in tijden als deze. Voor mij is oud gedrag niet sporten, maar eten en ik merk dus dat ik de afgelopen maanden juist weer meer en ongecontroleerder ben gaan eten. Ik kijk juist naar mensen als jij om geïnspireerd en gemotiveerd te raken om te gaan sporten en dit te veranderen. Dat juist jij dan zo’n bericht plaatst maakt het voor mij eigenlijk door de kwetsbaarheid en herkenbaarheid alleen maar inspirerender. Ik ga met veel interesse je ‘road to’ volgen. Heel veel sterkte en succes!

  6. Kevin
    juli 22, 2020 / 11:53 pm

    Ik zie dit ook meer bij anderen. Een van m’n betere vrienden “moet” ook echt verder, harder en beter. Als het gemiddelde tegenvalt dan wordt altijd wel iets of iemand de schuld gegeven op Strava. Geforceerd zoekt hij dan naar andere manieren van trainen om toch weer voldoening te halen. Tot dat de blijkt dat eigenlijk de koek al een tijdje op is.

    Zelf sport ik ook wel altijd minstens 4x in de week, het enige wat ik echt van mezelf moet is na 6 weken de “routine” breken. Ik neem die week, zowel sociaal gezien als met sporten gas terug. Sterker nog vaak werk ik dan alleen aan de mobiliteit en pak ik vooral de stadsfiets even wat vaker. Die week zie ik dan ook echt als een voorbereiding op de volgende 6 weken. Voor mij werkt dit.

    Heel veel succes met het zoeken van de handvaten om het doorslaan te beperken. Er bewust van zijn en het delen is in ieder geval een goede zet.

    • Anoniem
      juli 24, 2020 / 12:08 pm

      Wat een mooie reactie Kevin. Ik vind je observatie ontzettend tekenend en herkenbaar. En wat goed dat je dit in je maatje opmerkt. Fijn dat je ook meteen een oplossing aandraagt. Ik probeer zelf eens in de maand zo’n week in te lassen. Als dat straks goed gaat, misschien ook na 6 ipv 3 weken. Of is dat juist weer het iets te fanatieke stemmetje?

      Het lastige is, dat hetgeen waar je normaliter je ontspanning en zelfvertrouwen uit haalt, nu juist stress veroorzaakt. Hoe vind je dan je ontspanning nog… dilemma! Misschien moeten we hier eens over brainstormen met een psycholoog o.i.d. (al ben ik zelf psycholoog en ik heb ook geen idee ;)).

  7. juli 23, 2020 / 1:52 pm

    Hoi Japke, heel herkenbaar!! Zelf ben ik ook als een bezetene gaan trainen tijdens de Corona periode..van 45/50 km per week ging ik door naar 70 plus km per week…en inderdaad…STRAVA is heel erg leuk, maar niet als dat inhoudt dat je van jezelf MOET presteren omdat ALLES wordt bijgehouden op STRAVA. Ik herken echt bijna alles in jouw verhaal, heel fijn dat je het hebt gedeeld, bedankt voor je openheid!!

  8. Philippe Hats
    juli 25, 2020 / 5:42 pm

    Hallo Japke
    Let goed op je pols ! 🙏
    Een jaar ging ik op een motorfiets naar Turkije (uit Frankrijk) en ik moest mijn horloge afzetten om een ​​goede kleur te krijgen, merkloos. Het probleem is dat ik op de tweede dag naar een apotheek moest om de zonnebrand te behandelen, de brandwond die op de plek van mijn horloge was verschenen. Om de dag moest ik het horloge van een vriend omdoen om niet nog meer te verbranden …………..
    dus, Japke, wees voorzichtig met dat ding ! 🙏
    Fijne vakantie, maak je hoofd leeg om aan het begin van het schooljaar nog meer aan te vallen.
    Bedankt voor alles wat je met ons deelt ! 🥰😘

  9. Marieke
    juli 28, 2020 / 11:14 am

    Hi Jap, hier ook even een berichtje. Wat ontzettend fijn om te lezen dat zoveel mensen hiermee strugglen en zichzelf dreigden te verliezen in het ‘ moeten sporten’ . We zijn niet de enigen! Het is ook een enorm moeilijke tijd geweest. En je moet ook niet onderschatten hoeveel je zelf heb bereikt!! Jij hebt allemaal onwijs knappe prestaties neergezet, ook met al je fietsdoelen en nieuwe platform Vrouwen die Fietsen. En dat allemaal tijdens Corona!!!
    Een tandje minder mag nu ook wel even :) Je bent nog jong en hebt de rest van je leven nog om zoveel (sport)doelen te bereiken. Take your time, rest en geniet van een mooie zomer ( en dat ziet er al heeel goed uit in Italia)!!! Liefs, Marieke

  10. Jan Folkerts
    juli 31, 2020 / 2:23 pm

    Goed artikel, moet zelf ook opletten niet te ver te willen. Het zit gewoon in me om steeds verder te willen. Tegenwoordig weet ik op tijd weer eens een paar stappen (kilometers) terug te doen voor een tijdje.

  11. Gertien
    oktober 9, 2020 / 5:56 pm

    Wat goed dat je dit zo op papier kunt zetten. Van dichtbij heb ik meegemaakt wat jezelf verliezen in sport kan doen met iemand. Mijn zoon was zichzelf helemaal kwijt, zover dat hij moest worden opgenomen in het ziekenhuis. We zijn nu bijna drie jaar verder, hij sport nu nog steeds veel, maar niet meer obsessief/dwangmatig. Is nu ruim 35 kilo zwaarder en kijkt weer omhoog in plaats van naar beneden. Je kunt over dit onderwerp niet zoveel terug vinden. En hulp nog moeilijker, dus het is fijn om een eerlijk verhaal te lezen. Kan andere echt helpen en trekt het uit de taboe sfeer. Dank je wel.

    • oktober 10, 2020 / 8:02 am

      Dank voor je reactie! Wat fijn dat dit verhaal je wat kan brengen hierin. Ik hoop ook echt dat er een taboe doorbroken wordt, want zelf kon ik ook weinig info hierover vinden. Ik had ook heel erg behoefte aan verhalen van anderen.
      Goed om te horen dat je zoon steeds iets beter voor zichzelf zorgt in dit stuk en weer omhoog kan kijken!

      Liefs Japke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


Zoek je iets?