Road to Recovery

Road to Recovery

Op mijn blog deel ik heel veel mooie momenten: mijn reizen, avonturen, wedstrijdjes en prestaties. Toch wil ik het ook delen als het even iets minder gaat. Niet om aandacht te vragen of te klagen, maar omdat ik dit wel zo eerlijk vind. Het gaat echt niet altijd heel gemakkelijk. Het hoort nou eenmaal bij het leven en zonder dalen ook geen pieken. Toch?

De afgelopen dagen kreeg ik veel berichtjes van trouwe volgers. Het is immers niets voor mij om minder te sporten. Sommige vroegen of ik een blessure had, anderen dachten aan een griepje. Nee, ik heb geen blessure. Nee, ik ben ook niet echt grieperig. Ik voelde me de afgelopen dagen gewoon niet fit.

Maar wat is er dan gebeurd? Ja, goede vraag. Vorige week volgde ik de Tour de France vanuit Frankrijk. Op donderdagmiddag begon het allemaal in de beruchte bocht 7. Ik voelde me niet goed op de Alpe d’Huez en ben daardoor in het ziekenhuis beland. Ik zal er niet over uitweiden, want dat doet er eigenlijk niet toe. Wel wil ik aangeven dat mijn lijf een klap heeft gekregen en ik hier behoorlijk van moet herstellen. Sinds die donderdag is mijn energieniveau heel erg laag en is de trap oplopen soms al een uitdaging.

Gelukkig merk ik wel dat het beter gaat en ik heb inmiddels ook met artsen in Nederland gesproken. Die zijn in ieder geval een stuk beter te volgen dan Franse artsen met (zeer) gebrekkig Engels. Gelukkig ben ik iets wijzer geworden wat ik nu kan en mag doen. Herstellen is het belangrijkste. Luisteren naar mijn lichaam staat op één. Dat fietsrondje van gister? Dat was nog niet zo’n hele goed keuze.

De sportarts verwoordde het goed: ik ben iemand die de grenzen opzoekt. Aan de ene kant heeft dat iets moois. Het brengt me soms verder dan anderen. Natuurlijk kleven er ook risico’s aan. Zo kletter ik af en toe over die grens heen. Ik moet denk ik iets beter leren inschatten wanneer ik bij dat randje ben aangekomen. Voor nu is het dus belangrijk dat ik helemaal herstel en weer vertrouwen krijg in mijn lijf. Ik ben gelukkig helemaal gezond en in principe mag ik weer gaan sporten als ik me goed voel.

Dat is dus voor mij tevens het moeilijke: rust nemen en naar mijn lijf luisteren. Mocht ik nog mooie uitdagingen aan willen gaan dit najaar, dan zal ik nu echt verstandig moeten zijn. Daarnaast is het de vraag of het alleen lichamelijk is. De afgelopen weken zijn best druk geweest. Natuurlijk heb ik heel veel reisjes en een mooie vakantie gehad, maar in mijn hoofd en tussendoor moest ik drie keer zo hard werken om alles af te krijgen. Ik ben en blijf perfectionistisch, dus zomaar tevreden ben ik ook niet.

Hoe nu verder?

De komende weken zul je dus even geen lange fietstochten of pittige baantrainingen voorbij zien komen. Ik zal af en toe een wandelingetje maken, een klein fietstochtje en als ik me iets fitter voel, een hardlooprondje. Ook raadde de arts aan dit pas te doen als het niet warmer is dan 28 graden. Dat duurt dus nog even.

Verder staat er nog één reisje op mijn programma deze zomer. Zondag aanstaande ben ik in Parijs om mijn vriend op te halen. In principe hebben we elkaar dan bijna zeven weken niet gezien (met die paar momentjes in de Tour als uitzondering). We sluiten met Team Sunweb de Tour af op de Champs-Élysées en hopelijk doen we dat met champagne (het kan nog!). Daarna zal ik een week lang niet ”online” zijn op mijn blog, omdat ik met mijn vriend een weekje weg ben. Ik post even geen artikelen die week, zodat ik daarna weer vol energie aan de slag kan!

Ik ga er vanuit dat ik dan vanaf begin augustus weer helemaal hersteld ben en aan de slag kan voor mijn volgende (hardloop)doel. Wat dat zal zijn? Dat horen jullie natuurlijk als allereerste!

Heb jij ook weleens noodgedwongen rust moeten nemen? Vind je dat ook zo moeilijk? Laat het hieronder weten in de reacties!

4 Reacties

  1. Dick
    juli 25, 2018 / 4:20 pm

    Beterschap!

    Het klinkt alsof je een beetje teveel hooi op je vork hebt genomen en jezelf daardoor onvoldoende balans hebt gegund (om te herstellen).

    Mijn tip aan jou is om jezelf niet onder druk te zetten door aan te nemen dat je begin August wel weer rit zal zijn. Neem gewoon de tijd die je nodig hebt.
    Door jezelf een doel te stellen qua week waarin je weer hervat zet je psychologische druk. En perfectionistisch als je bent neem je daarmee het risico van te snel weer beginnen met trainen.

  2. Tom
    juli 25, 2018 / 4:51 pm

    Hey japke,

    Juist uw blogje gelezen en zoals altijd sta ik er weer versteld van hoe goed je alles kan verwoorden op papier. Ik blijf fan 😁
    Geniet van je welverdiende vakantie met je vriend, de timing kon niet beter uitkomen. Juist wat je nodig hebt op dit moment om te herstellen. Dank om ook de mindere momenten te delen en niet alles te willen verbloemen. Geeft realistisch beeld en toont ook aan dat je het niet allemaal zomaar in je schoot geworpen krijgt, net dat geeft uw prestaties voor mij nog net dat ietsje meer glans 🤗. Komt allemaal bekent voor, dosseren is ook niet mijn sterkste kant.

    Succes en in augustus hopelijk helemaal terug de “oude”.

    Tom

  3. juli 25, 2018 / 5:50 pm

    Ik was vroeger altijd zeer beweeglijk en had veel energie. Tot ik de ziekte ME kreeg rond 1997. Sindsdien leef ik met de beperkingen die jij nu (waarschijnlijk) ook voelt. Ik sport regelmatig en ga ik regelmatig over mijn grenzen. Dat maakt me enerzijds sterker, maar soms herstel ik heel erg slecht en heb ik wekenlang een probleem. De eerste jaren kon ik helemaal niets dan slapen en werken afwisselen. Later, toen ik stopte met werken en moeder werd, ging ik meer bewegen en sporten. Het gaat elke dag met vallen en opstaan. De ene dag rijd ik een rondje 31 gemiddeld. Een andere dag wandel ik 5,5 km per uur gemiddeld. Op slechte dagen haal ik de 1000 stappen niet eens.

    Ik voel me allesbehalve zielig (nou ja, oké soms wel als iedereen alles maar lijkt te kunnen en lezen voor mij al de limit is) en red me in zekere zin prima.

    Neem je lichaam op dit punt heel erg serieus. Het probeert je te vertellen dat het niet meer kan. Als je nu luistert is het straks weer lief voor je. Onderschat het niet en dat bedoel ik niet belerend hoor. Heel veel sterkte de komende tijd en probeer het perfectionisme iets los te laten. Goed is goed genoeg ;-).

    Groetjes Angela

  4. frida
    juli 26, 2018 / 12:00 pm

    heee! Wat mooi dat je eerlijk durft te zijn. Nog mooier vind ik dat je durft te erkennen en toe te geven dat je even te ver bent gegaan en dat je nu een pas op de plaats maakt. Als perfectionist en fanatiek sporter is rust vaak harder werken dan maar door gaan. Heel veel succes met het vinden van rust en balans, wellicht ook voor de toekomst om te voorkomen dat je niet weer in deze situatie terecht komt. Is het iets wat je herkent uit je (eetstoornis)verleden? Goed dat je nu wel naar je lijf luistert! Die hitte werkt niet erg mee. Ik herken het vooral uit de tijd dat ik nog hardliep en geen maat wist te houden. Ik was om de haverklap geblesseerd en raakte dan erg in de stress niet vanwege mijn blessure maar omdat ik niet kon hardlopen. Ik heb nu de keuze gemaakt even niet meer te lopen voordat ik mezelf wat meer onder controle heb. In het begin vond ik dit doodeng en gaf het ook weer stress. Nu gaat het beter en vind ik het stiekem fijn dat ik niet hoef. Met dit hete weer ben ik er zelfs dankbaar voor.

    Ik wens jou veel succes! Tot horens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?