Persoonlijke update: wat is er gebeurd en ga ik nog naar New York?

Persoonlijke update: wat is er gebeurd en ga ik nog naar New York?

Afgelopen zaterdag had ik een heerlijke dag. Er kwam familie langs, er waren vrienden en veel gezelligheid. Na een kort rondje hardlopen bestelden we pizza en dronk ik een wijntje. Niets geks! Totdat ik acute hoofdpijn kreeg.

En een beetje hoofdpijn ben ik echt wel gewend, hoor. Meestal neem ik twee paracetamol, drink ik een groot glas water en ga ik vroeg in bed liggen. Zo ook deze avond. De volgende ochtend stond er een 10 kilometer loop in Breda gepland samen met team Robert en team Susan. Dus wat extra uurtjes slaap kon ik sowieso wel gebruiken. Met moeite poetste in mijn tanden en ging ik rillend in bed liggen. In geen enkele positie werd de pijn minder en de paracetamol deed zijn werk ook niet.

Na een uur in bed kon ik het niet meer aan. De slaap kon ik niet vatten, want de pijn was ondraaglijk. Ik belde in paniek mijn vriend op. Ook de huisartsenpost belde ik, want iedere minuut met deze pijn was te lang. Gelukkig kon ik rond middernacht bij de dokterspost terecht. De huisarts dacht aan een thunderclap headache. Zelf had ik er nog nooit van gehoord, maar de symptomen klopten: ernstige, acute hoofdpijn. De oorzaak kan ernstig zijn (zoals een hersenbloeding of hersenvliesontsteking), maar het hoeft niet. Al snel kreeg ik een doorverwijzing naar de spoedeisende hulp en werd ik van top tot teen onderzocht. Na een CT scan en diverse bloedonderzoeken kreeg ik te horen dat ik opgenomen moest worden. Pas om half 5 in de ochtend had ik een bed op de bewaakte neurologie afdeling. Het infuus werd ingesteld met extra kalium, want dat was aan de lage kant.

Gelukkig deed de morfine zijn werk en de pijn ebde weg. Na een paar uurtjes werd ik alweer wakker, want uitslapen is er in een ziekenhuis niet bij. Daar lag ik dan. Nog geen week geleden stond ik aan de start van de marathon in Berlijn. Ik liep een geweldige tijd en ik voelde me sterker dan ooit. Nu lag ik op een bewaakte afdeling waar de gemiddelde leeftijd 60+ was. Twee nachten moest ik blijven. Op zondag werd er een MRI gemaakt en op maandagochtend kreeg ik het bericht dat ik naar huis mocht. Helaas is nog niet alles okƩ, maar ik mocht naar huis.

Nu ben ik thuis en dan komt de klap. Wanneer je thuis bent besef je pas wat er allemaal is gebeurd. Alles ging zo snel. Het is een beetje onwerkelijk. Aan de ene kant ben ik heel gelukkig en opgelucht. Er is, naast een toeval ontdekking, geen ernstige oorzaak gevonden. Mogelijk heb ik gewoon pech gehad en hopelijk was het eenmalig. Toch hakt zoiets erin en besef je ineens hoe gelukkig en dankbaar je mag zijn met een gezond en sterk lijf.

Ga ik nog naar New York?

Maar hoe nu verder? Dat vraag ik me ook iedere minuut van de dag af. En als ik er even niet aan denk, wordt het wel aan me gevraagd door vrienden of familie. Ga ik wel naar New York? Kan ik wel een marathon lopen? Heel eerlijk gezegd denk ik wel dat dit kan. Ik voel me niet ziek en ik denk dat ik wel gewoon weer kan gaan hardlopen. De artsen zijn hier helaas niet heel duidelijk over geweest en ik hoop daar zeer binnenkort iets van te horen. Wel is het vertrouwen in mijn lichaam weer een beetje gedaald. Na twee keer ingestort te zijn na de marathon van Rotterdam en nu een week na Berlijn deze klap te krijgen, ga je toch twijfelen. Kan mijn lichaam alles wel aan? Vraag ik niet teveel van mezelf? Wat is wijsheid?

Zoals je kunt lezen, zit ik zelf ook met behoorlijk veel vragen en weinig antwoorden. Ik ben natuurlijk de enige die mijn lijf kan aanvoelen. Ik ben de enige die grenzen van het lichaam moet bewaken. Dat heeft even tijd nodig en ik denk dat ik in de komende dagen wel wat wijzer zal worden. Ik ga gewoon binnenkort een rustig rondje hardlopen. Als dat goed gaat, zal ik het weer langzaamaan op gaan bouwen.

Ik heb lang getwijfeld of ik dit met iedereen wil delen. Natuurlijk heb ik een persoonlijke blog. Ik deel heel veel succesmomenten en ik probeer ook altijd heel positief te zijn. Dat helpt niet alleen mezelf, maar ik merk dat ik hierdoor ook anderen enthousiast kan maken of kan inspireren en motiveren. Dit is iets wat ik heel belangrijk vind. Toch hoort ook dit bij het leven. Ik wil ook eerlijk zijn. Ik wil niet dat men denkt dat ik perfect ben of dat bij mij alles altijd voor de wind gaat. Iedereen maakt hoogte- en dieptepunten mee. Uiteindelijk denk ik dat het maar net is hoe je hiermee omgaat. Waar leg je de focus op? Hoe deal je ermee? Voor nu wil ik dus ook positief afsluiten en mededelen dat ik alles op alles ga zetten om gewoon fit en gezond aan de start in New York te staan. De wil is er, nu het gezonde lijf nog!

Heel erg bedankt voor alle lieve, hartverwarmende berichtjes. Zo bijzonder om te lezen hoe jullie meeleven! Duizendmaal dank!

18 Reacties

  1. John
    oktober 4, 2017 / 9:23 am

    Veel beterschap toegewenst.

  2. Naomi Hoogenboom
    oktober 4, 2017 / 10:40 am

    wat heftig zeg! veel beterschap! hopen dat je toch nog kunt starten tijdens de New York marathon šŸ’

  3. Debby
    oktober 4, 2017 / 11:38 am

    Fitheid verlies je niet snel en zeker die van jou niet dus die Martahon kan je aan!
    Ik zit met een blessure aan knie en achillespees (runnerknee) en voel me rot hierdoor. Niet kunnen gaan lopen, ga ik mijn wedstrijd halen van 1 november, het zijn dezelfde vragen die door mijn hoofdspelen en deze kan je niet op stop zetten.
    Zeker niet als lopen anders je uitlaatklep is voor deze zaken of je raad brengt.
    Je bent een topper en haalt NY!
    Ik hou me zelf vast aan jouw herstel :)

  4. oktober 4, 2017 / 12:15 pm

    Heel veel beterschap Japke! Doen wat goed voelt!

  5. Freya
    oktober 4, 2017 / 12:39 pm

    Toch maar voorzichtig zijn!!

  6. Erik
    oktober 4, 2017 / 12:52 pm

    Pff, heftig zeg, sterkte en hopelijk komt NY niet in gevaar

  7. Nico Belloni
    oktober 4, 2017 / 2:35 pm

    Dank voor het delen van jouw ervaring. Ik begrijp dat dit geen makkelijke keuze was. Het was wel even schrikken, het ene moment een pizzapost en vervolgens een infuusfoto. Ik wens je veel sterkte en wijsheid, zowel fysiek als met de uiteindelijke beslissing om New York te doen. Luister in ieder geval goed naar je lichaam. New York wacht wel.

  8. Liz
    oktober 4, 2017 / 2:44 pm

    Wishing you a speedy recovery.

  9. Arie
    oktober 4, 2017 / 3:46 pm

    Heel veel sterkte Japke, hopelijk inderdaad een “one off” en verder niets

  10. Carlijn
    oktober 4, 2017 / 5:06 pm

    Hoi Japke, wat naar zeg dat dit je is overkomen en volkomen begrijpelijk dat het je onzeker maakt! Ik ben zelf dokter (geen neuroloog) maar weet dat dokter ook niet altijd alles kunnen weten! Advies over wel of geen marathon rennen is soms ook niet goed in te schatten, maar ik kan daar natuurlijk helemaal niets over zeggen. Mijn beste advies is luister naar jezelf en je lichaam, je hebt er maar Ć©Ć©n en wees er zuinig op! Beterschap, ik geloof in je!

  11. Willeke van Dalfzen
    oktober 4, 2017 / 7:17 pm

    Wat een onzekerheden en vragen nog… heel veel sterkte en hopen dat je toch naar New York kunt!

  12. wil Stolte
    oktober 4, 2017 / 7:25 pm

    Ik heb maar 1 reactie: Pas goed op jezelf.

  13. oktober 4, 2017 / 8:44 pm

    Hey Japke, veel wijsheid en sterkte met je nadenken over je reis naar NY. Is je ook gevraagd of is er ook onderzoek gedaan naar lekkage in de ruggenmerg omgeving? Dat geeft ook in 1 keer zware hoofdpijn klachten … het is een opmerking waar je mogelijk nog eens mee naar de specialist kunt gaan

  14. oktober 4, 2017 / 9:23 pm

    Jeetje wat naar om mee te maken. Ik snap dat je zo geschrokken ben. Zou ik ook zijn. Heel veel beterschap en doe het rustig aan.

  15. Adrie Polack
    oktober 4, 2017 / 10:02 pm

    Hoi Japke,

    wat moedig dat je dit met ons wilt delen. Ik wens je een spoedig herstel en dat je weer vertrouwen in je eigen body krijgt en hierbij de juiste mensen om je heen hebt om je te steunen. Veel wijsheid in de beslissing wel/niet NY

  16. Marina
    oktober 4, 2017 / 10:43 pm

    Hey Japke,

    Vind het heel dapper dat je dit zo open deelt. Je verwoordt het ook heel goed. Zowiezo schrijf je altijd heel fijn en helder, heerlijk om te lezen. Zou het kunnen zijn (misschien heb je hier zelf ook al aan gedacht) dat jouw lichaam door jouw eet verleden extra reageert op lichamelijke stress situaties? Een marathon is immers (weet ik uit eigen ervaring) een stress situatie voor je lichaam. Het kan zijn dat jouw lichaam er nog aan moet wennen dat het dit aan kan. Het is lichaamseigen dat het zich verzet tegen “aanvalssituaties”. Oke, maar ik ben geen arts, zomaar een suggestie. Hopelijk knap je snel op, in je lijf en in je hoofd.

  17. Esther
    oktober 5, 2017 / 8:29 am

    Heel veel beterschap meid!!
    Maar doe wat goed voelt,en bij twijfel of niet fit niet doen, je gezondheid gaat boven alles!!
    Sterktexx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?