Waarom het dragen van een ‘activity tracker’ niet altijd gezond is

Een paar weken geleden kreeg ik een prachtig sporthorloge van Polar opgestuurd. Het hardloophorloge met GPS heeft werkelijk alles wat je zou willen als sporter. Het meet alles en je kunt alles teruglezen. Vorige week werd ik nog meer verwend en kreeg ik ook van Garmin een dergelijk horloge: zelfde functies, misschien zelfs nog meer. Een review waarin ik de vergelijking opmaak volgt uiteraard nog. Daar gaat dit artikel niet over. Het gaat mij meer om het bijhouden van (al) je activiteiten. Nooit eerder heb ik dit gedaan, maar ik merk meteen de keerzijde ervan.

Je lichaam accepteren: hoe doe je dat?

Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een sportief en slank lichaam. Ik zie een vrolijk gezicht met levenslust in de ogen. Ik zie blond haar en blauwe ogen. Nu zie ik dit allemaal. Maar dat is niet altijd zo geweest. Ooit zag ik dikke benen en een blubberig buikje. Ik zag en voelde overal vet. Toch was dit hetzelfde lijf. Destijds was dit lijf alleen veel dunner dan wat het nu is. Hoe kon ik dit zien? En waarom zie ik het nu anders?

Waarom praten over je eetprobleem belangrijk is

Deze week is het in de Verenigde Staten ‘National Eating Disorders Awareness Week’ (#NEDAwareness). Het doel van deze speciale week is dat er meer aandacht komt voor eetstoornissen in alle soorten en maten. Tijdens deze week wordt er geprobeerd om zoveel mogelijk feiten over deze ziekte te verspreiden. Het is tijd om het stigma rondom eetstoornissen te doorbreken. En ik ben het daar helemaal mee eens! Praten over je eetprobleem is niet gemakkelijk, maar wel belangrijk. In dit artikel deel ik meer van mijn persoonlijke verhaal en vooral waarom het praten over je eetprobleem zo belangrijk is.

Waarom ik luisteren naar m’n lichaam zo moeilijk vind

De afgelopen weken ging het hardlopen niet zoals ik had gehoopt. Je hebt al meerdere malen kunnen lezen dat ik zit te kwakkelen met mijn knie. Daarnaast ben ik ook al een aantal weken erg vermoeid en kom ik er niet goed achter waar dat vandaan komt. Mijn lichaam geeft duidelijk signalen af. Maar waarom vind ik het nou zo moeilijk om daar naar te luisteren?

Van ‘killerbody’ naar eetstoornis?

De laatste tijd is er veel discussie rondom de invloed van Fitgirls op het ontstaan van een eetstoornis. Tevens is er deze week nog meer commotie ontstaan naar aanleiding van het nieuwe boek Killerbody 2 van Fajah Lourens. In dit boek beweert Fajah te kunnen leven en trainen op 1200 kcal per dag. Het moge duidelijk zijn dat er genoeg publiciteit is rondom dit thema, maar toch wil ik hier ook nog een (persoonlijk) artikel over schrijven. Want kunnen Fitgirls via (sociale) media een eetstoornis veroorzaken?

Help!? Ik ben geen Fitgirl!

Wanneer ik op een willekeurige dag door mijn Instagramfeed scroll, volgen tientallen buikfoto’s, healthy salades en hardloopfoto’s. Meerdere meiden posten hun havermoutpap, hun pasgebruikte spierballen of hun bezwete koppie na een fijne workout. Vervolgens klik ik op mijn eigen Instagram-account en bestudeer mijn foto’s. Ik plaats verrassend veel hardloopfoto’s. Verder deel ik foto’s van mijn huisje, van etentjes met vriendinnen of selfies met mijn vriend. Hij noemt me vaak plagend ‘Fitgirl!’. Meestal lach ik hem dan een beetje uit en probeer ik mezelf te verdedigen. Toch ben ik benieuwd en ga ik bij mij zelf te rade: ‘Ben ik een Fitgirl?’.

Wanneer (niet) eten een obsessie wordt

Nu de kerstdagen er aan zitten te komen, denk ik af en toe terug aan een periode waarin ik daar niet van kon genieten. Het kerstfeest draait vaak om eten. Wanneer je een verstoorde relatie hebt met eten, kan dit voor veel extra spanning en stress zorgen. En dat terwijl de feestdagen gezellig en sfeervol zouden moeten zijn. In dit artikel vertel ik over mijn relatie met eten en hoe ik deze heb kunnen herstellen.

Wanneer sporten een obsessie wordt

Je kunt sporters indelen in verschillende categorieën. Aan de ene kant heb je mensen die het gewoon prettig vinden om af en toe eens te sporten. Ik noem ze de ”lifestyle” sporters. Daarnaast heb je ook mensen die het liefst lekker op de bank blijven liggen, maar die zichzelf af en toe van de bank af moeten sleuren. Ik noem dit even de ”ik-sport-wel-maar-veel-liever-lag-ik-nu-op-de-bank” sporters. Tot slot zijn er topsporters. Zij sporten, omdat het simpelweg hun werk is, maar natuurlijk ook omdat het een passie is (geweest). Echter is er, volgens mij, ook nog een vierde groep sporters. Over deze laatste groep wil ik het graag hebben in dit artikel.

ABSession

Een paar jaar geleden dacht ik dat ik gelukkiger zou worden als mijn gewicht zou dalen. Ik dacht dat mijn geluk lag in slanke benen, gespierde billen en een strakke buik. Jarenlang dacht ik dat maatje XXS mij succesvol en gelukkig zou maken. And guess what? Helaas pindakaas!


Zoek je iets?