Op Instagram is het inmiddels al even geen geheim meer, maar hier op mijn blog heb ik het nog helemaal niet verteld. En dat voelt eigenlijk best gek, want er is nogal wat veranderd de afgelopen maanden: ik ben zwanger! Als alles goed blijft gaan, verwachten we begin februari 2027 ons tweede kindje. Een jongetje. Inmiddels ben ik ruim 21 weken zwanger en dus alweer over de helft. Tijd om ook hier eens uitgebreid bij te praten.
Een positieve test
Op 25 mei had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Een moment waar we ontzettend naar hadden uitgekeken en dat, na alles wat eraan voorafging, misschien nog wel wat onwerkelijker voelde.
De eerste weken vond ik dan ook behoorlijk spannend. Ik denk dat je na een traject niet ineens alle onzekerheid achter je laat zodra er twee streepjes op een test verschijnen. Natuurlijk was ik ontzettend blij, maar tegelijkertijd vond ik het lastig om er meteen volledig op te vertrouwen dat het goed zou blijven gaan.
Gelukkig kwamen er steeds meer goede mijlpalen. Goede echo’s, een goede NIPT-uitslag en uiteindelijk het moment waarop we het nieuws ook met de buitenwereld durfden te delen.
De eerste maanden
De eerste weken van deze zwangerschap waren niet bepaald mijn favoriete weken. Vanaf ongeveer zes weken was ik behoorlijk misselijk. Niet continu boven de wc gelukkig, maar wel dat vervelende weeïge gevoel waardoor eten ineens een stuk minder aantrekkelijk wordt. Rond de tien weken werd dat gelukkig beter en vanaf het tweede trimester voelde ik me lichamelijk eigenlijk verrassend goed. Mijn buik begon langzaam te groeien en de zwangerschap werd steeds iets tastbaarder.
Deze zwangerschap voelt sowieso heel anders dan mijn zwangerschap van Len. Niet alleen omdat ik nu al moeder ben en er dus ondertussen gewoon een vierjarige rondloopt die weinig boodschap heeft aan vermoeidheid of zwangerschapskwaaltjes, maar ook omdat ik zelf anders in deze zwangerschap sta.
Het is weer een jongen!
En toen kwam natuurlijk de vraag: krijgen we een jongen of een meisje? Het antwoord: nog een jongen!
Ik heb daar op Instagram al eerlijk over gedeeld dat ik na de geslachtsecho heel even moest schakelen. Iets wat ik vooraf eigenlijk totaal niet van mezelf had verwacht. Zeker na een traject voelde het bijna ondankbaar om überhaupt zo’n gevoel te hebben.
Het ging ook helemaal niet over het feit dat ik géén jongen wilde. Ik vind het juist ontzettend leuk dat Len een broertje krijgt. Het was meer het besef dat ik waarschijnlijk nooit zal weten hoe het is om een dochter te hebben. Zelf heb ik ook geen zus, en ineens voelde het alsof ik afscheid moest nemen van een beeld dat ergens blijkbaar toch in mijn hoofd had gezeten.
Dat gevoel mocht er blijkbaar gewoon even zijn. Inmiddels kan ik vooral niet wachten om straks onze twee jongens samen te zien. Een echt jongenshuis hier.
Sporten tijdens mijn zwangerschap
Een van de dingen waar ik vooraf veel over nadacht, was sporten. Hardlopen is natuurlijk een groot onderdeel van mijn leven. Ik was ook heel benieuwd hoe dat tijdens deze zwangerschap zou voelen. En tot nu toe? Eigenlijk boven verwachting goed.
Ik loop nog steeds en stap daarnaast regelmatig op de fiets. Natuurlijk luister ik heel goed naar mijn lichaam. Tempo’s, afstanden en prestaties zijn nu totaal niet het belangrijkste. De ene dag voelt alles verrassend makkelijk en de andere dag merk ik heel duidelijk: oké, ik ben zwanger.
Een heel bijzonder moment was vorige week tijdens de Dam tot Damloop. Met bijna 21 weken zwangerschap liep ik de 10 Engelse Mijl en dat ging zoveel lekkerder dan ik vooraf had durven hopen. Niet omdat ik vind dat je tijdens een zwangerschap dit soort afstanden zou moeten kunnen lopen, absoluut niet, maar omdat ik ontzettend dankbaar ben dat mijn lichaam dit op dit moment nog toelaat.
Ik weet ook dat dat morgen ineens anders kan zijn. Dus zolang het goed voelt, geniet ik ervan.
21 weken zwanger
En nu zijn we dus alweer ruim over de helft, want ik ben nu 21 weken zwanger. Dat vind ik ergens bizar. In het begin leek februari nog eindeloos ver weg en inmiddels begin ik me steeds meer te realiseren dat er over een paar maanden gewoon weer een baby in huis is.
Tijdens de 20-wekenecho zag alles er gelukkig goed uit met ons jongetje. Wel bleek mijn placenta erg laag te liggen, tegen de baarmoedermond aan. Dat wordt later in de zwangerschap opnieuw gecontroleerd. Voor nu is het vooral iets om in de gaten te houden en af te wachten hoe dat zich verder ontwikkelt.
Doordat mijn placenta aan de voorkant ligt, voel ik de baby trouwens ook wat minder duidelijk dan ik me van mijn eerste zwangerschap herinner. Inmiddels voel ik hem gelukkig steeds vaker bewegen en dat blijft toch iedere keer weer bijzonder.
Op naar februari
Ik merk dat ik deze zwangerschap steeds meer durf te omarmen. Waar het in het begin vooral spannend en onwerkelijk voelde, begint het nu steeds echter te worden. Mijn buik groeit. We praten over namen, over de babykamer en over hoe het straks zal zijn met twee kinderen. Len krijgt een broertje. En ergens rond begin februari komt er ineens weer zo’n heel klein mensje bij ons wonen.
Na alles wat eraan voorafging, blijft dat soms moeilijk te bevatten. De komende maanden wil ik hier op mijn blog ook wat vaker delen over mijn zwangerschap. Over sporten met een groeiende buik, de voorbereiding op de komst van de baby en waarschijnlijk ook gewoon over alle dingen die onderweg anders lopen dan gedacht.
Maar voor nu was deze ’21 weken zwanger update’ wel even nodig. Baby twee is onderweg!