Ongewenste intimidatie tijdens het hardlopen

Ongewenste intimidatie tijdens het hardlopen

Het was op een zonnige dag in het voorjaar van 2014. Ik was student en liep nog niet zo fanatiek, maar een paar keer per week ging ik de deur uit voor een klein rondje door de stad. Ik woonde in het centrum dus echt op afgelegen plekken kwam ik niet. Dat ik dan ook op zo’n drukke plek ongewenste intimidatie tijdens het hardlopen mee zou maken, had ik nooit verwacht.

Ik had niemand verteld dat ik ging hardlopen, maar dat deed ik eigenlijk nooit. Ik ging immers maar een halfuurtje. Het was 14:00 en ik kwam net terug van mijn wekelijkse bijbaantje. De zon scheen en het leek me fijn om nog even te gaan lopen, voordat ik verder zou gaan met mijn masterscriptie. Ik trok mijn loopkleding aan. Destijds was ik nog helemaal niet veel bezig met hardlopen of het delen daarvan op Instagram. Ik liep op een paar oude Nikes en mijn sportkleding was simpel. Daardoor liep ik gewoon met mijn telefoon in mijn hand. Die ging natuurlijk wel mee, want een sporthorloge had ik ook nog niet. Ik liep met Runkeeper en Strava aan op mijn telefoon. Met muziek liep ik ook niet, want dat vond ik niet leuk.

Mijn favoriete route liep richting het Zernike in Groningen over het Jaagpad, langst het water. Het was een druk fietspad, want bij het Zernike hadden veel studenten college. Studenten en docenten fietsten (de hele dag door) af en aan over dit pad. Omdat ik nog van de korte afstanden was, draaide ik na drie kilometer om en liep ik terug richting mijn huis. Net na het omkeren gebeurde het.

Heel duidelijk hoorde ik een scooter aankomen en het gas loslaten. Hoewel ik nu altijd achterom kijk wanneer ik dit geluid hoor, vond ik het destijds niet opvallend. Ik had er totaal geen associatie mee en bleef gewoon lekker lopen. Totdat de scooter naast mij tot stilstand kwam en ik met een harde duw naast het fietspad terecht kwam. Naast mij was een soort wand, waardoor ik ingesloten was.

Ik verstijfde en knelde mijn telefoon krachtiger in mijn hand. De jongen op de scooter betaste mijn lichaam met zijn handen. Vervolgens gaf hij gas en reed hij hardop lachend weg. Daar stond ik dan, in de berm, en keek om me heen. Allereerst uit schaamte. Had iemand dit gezien? Van schrik sprongen er tranen in mijn ogen en voelde ik me ineens heel kwetsbaar en klein. Ik begon met wandelen, maar begon na een minuut alweer te rennen. Ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn.

Nooit heb ik echt over deze ervaring geschreven. Dat komt eerlijk gezegd, omdat ik het zelf nooit heel serieus heb genomen. Destijds ook niet. Ik vond het namelijk ook helemaal niet nodig om het aan iemand te vertellen, maar aangezien ik me toch een beetje vervelend voelde, belde ik mijn vriend. Hij zei dat ik zeker de politie moest bellen. Dit was niet normaal. Zelf zag ik het anders, maar de reden ‘hij mag het andere meiden en vrouwen niet aandoen’ trok me over de streep. Ik belde de politie en vroeg of ik hier een melding van kon maken.

De politie nam het erg serieus, omdat er meerdere meldingen waren geweest in dat gebied met vergelijkbare ervaringen. Al gauw had ik een afspraak bij de politie waar ik mijn melding kon doen. Ze boden me slachtofferhulp aan, maar dat vond ik allemaal overdreven.

Totdat ik vaker ging lopen en ook vaker verhalen van andere vrouwen hoorde. Gelukkig is mij niet iets ergs aangedaan, maar het gevoel dat je kwetsbaar bent en je onveilig gaat voelen, is erg genoeg. Sinds dat incident heb ik eigenlijk niet meer zo ”vrij” en onbezorgd kunnen lopen. Veel vaker heb ik me daarna onveilig gevoeld. Soms bel ik iemand om te vertellen waar ik aan het lopen ben, maar soms deel ik ook mijn live locatie. Niet dat het effect heeft om een dergelijke situatie te voorkomen, maar het voelt toch iets fijner als iemand in ieder geval weet waar ik ben. Indien ik iemand niet vertrouw, pak ik mijn huissleutel en knijp ik deze tussen mijn vingers. Het gevoel dat ik een soort ”wapen” in mijn hand heb, geeft me dan een iets sterker gevoel. Toch is het niet prettig om te moeten doen.

Het geluid van een scooter dat het gas loslaat, is tot op heden voor mij een trigger. Meteen voel ik dat angstige gevoel van toen. Het is zo bizar dat een dergelijke (relatief onschuldige) ervaring zoveel impact op je kan hebben.

Zelfverdediging met Invi

Een tijd geleden kwam ik in contact met Invi en na het verhaal hierachter te hebben gehoord, was ik meteen enthousiast. Eindelijk is er iets om mijn ”onveilige” gevoel iets te verminderen. Eindelijk is er een legale manier om jezelf te beschermen tegen seksueel geweld. 

Invi heeft een zelfverdedigingsarmband ontwikkeld. Niet alleen voor vrouwen, maar eigenlijk voor iedereen. Ook niet alleen voor tijdens het hardlopen, maar ook voor tijdens het reizen, uitgaan, wandelen en alle andere activiteiten waarbij je hem wilt dragen. Voor jong en oud.

Het mooie aan deze armband is dat het een onopvallend en geweldloos verdedigingsmiddel is. Het is een stijlvolle leren armband, die je gewoon dagelijks kunt dragen, bijvoorbeeld zoals ik naast mijn hardloophorloge. Je hebt er geen ”last” van. Je hoeft het niet op te laden, want het kan nooit leeg zijn en als je de armband activeert is niet het schadelijk. 

Hoe werkt het?

In de armband zit een capsule verwerkt met een geurstof. Met een simpele handbeweging kun je deze capsule breken, zodat de nare en indringende geur vrijkomt. De stank is ongevaarlijk, maar roept een walgingsreactie op en dat leidt af en demotiveert. Daarnaast werkt de geur ook alarmerend. Tot op 100 meter afstand is de gasachtige geur waarneembaar en dat maakt mensen in de omgeving alert. Die zullen zich afvragen: ‘Wat is daar aan de hand?’. De afgelopen weken heb ik de armband gedragen tijdens het lopen. Ik merk meteen het effect op mezelf. Ik voel me veiliger en prettiger tijdens het lopen. Vooral wanneer ik op afgelegen plaatsen kom, heb ik het gevoel dat ik me minder kwetsbaar voel. Of de armband echt gaat werken in een situatie van ongewenste intimidatie, weet ik natuurlijk niet. Gelukkig heb ik dit nog niet hoeven testen. Invi heeft de armband wel op diverse manieren getest.

Uit onderzoek van de universiteiten van Groningen en TNO blijkt dat de geur seksuele opwinding sterk doet afnemen. Ook blijkt uit een studie in Rotterdam dat je als drager meer zelfvertrouwen krijgt en je minder kwetsbaar voelt. Dit blijken ook weer beschermende factoren te zijn, waardoor je minder snel in een intimiderende situatie belandt. 

Wat mij betreft dus echt een uitkomst en ik blijf de komende tijd zeker met deze armband lopen. Ik ben ook erg benieuwd of er volgers of lezers zijn met soortgelijke ervaringen en wat jullie ”oplossingen” zijn om je veilig te blijven voelen tijdens het hardlopen. 

Heb jij weleens last gehad van ongewenste intimidatie tijdens het hardlopen?

*Dit artikel is in samenwerking met Invi tot stand gekomen. 

21 Comments

  1. september 18, 2019 / 8:23 am

    Vreselijk dat je dat hebt meegemaakt. Jammer dat zo een paar enkelingen de massa onveilig doet voelen. Fijn dat je die armband hebt, al hoop ik dat je ‘m nooit zal nodig hebben.

  2. september 18, 2019 / 8:50 am

    Goed, maar ook stoer, dat je dit deelt! Ik heb zelf ook iets soortgelijks meegemaakt op klaarlichte dag tijdens het hardlopen. In het donker durf ik sowieso eigenlijk niet meer alleen in te rennen. Zo vervelend dat dit gewoon niet meer kan / ik mezelf hier niet meer fijn bij voel…. Die armband lijkt me heel fijn!

    • september 18, 2019 / 9:00 am

      Hi Judith,

      Dank voor je lieve reactie. Vervelend dat je dit ook hebt mee moeten maken. Zo oneerlijk dat je nu niet echt meer alleen durft te rennen, want dat zou toch gewoon moeten kunnen. De armband is zeker fijn. Ik had niet verwacht dat het voor mij zoveel verschil zou maken in mijn gevoel van veiligheid!

  3. Bianca
    september 18, 2019 / 10:24 am

    Ik heb het zelf nooit meegemaakt, maar door alle verhalen die je hoort de laatste tijd, loop ik ook niet heel lekker meer op afgelegen stukken, bijv. in het bos ofzo. Je weet nooit wat er rondloopt. Zodra ik iemand (een man) alleen zie lopen, dan ga ik automatisch iets harder lopen en ben je toch veel alerter.
    Het lijkt me vreselijk om mee te maken en dat het je zo lang triggert zodra je een scooter het gas hoort loslaten, de daders weten gewoon niet wat het met je doet, zo’n ervaring.

    Ik ben nu wel benieuwd naar die armband, ik ga er zeker even naar kijken.

  4. Martijn
    september 18, 2019 / 10:47 am

    Ik wil geen afbreuk doen aan je verhaal, want kan mij oprecht voorstellen dat het een grote impact heeft, maar waarom pas in 2019 delen? Ik zie vooral de commerciële kant van verhaal (lees: samenwerking Invi).

    • september 18, 2019 / 11:51 am

      Hi Martijn,

      Ik snap je reactie heel goed. Zoals ik in het verhaal ook schrijf, heb ik het altijd kleiner gemaakt dan dat het is en nooit heel serieus genomen. Ook schaamde ik me er een beetje voor, omdat het niet als iets heel ”ergs” voelde. Toen ik in contact kwam met Invi, besefte ik me pas dat ik er ook anderen mee zou kunnen helpen en dat het mogelijk meer impact heeft gehad dan ik wilde toegeven.

      Uiteraard zit er ook een commerciële kant aan dit verhaal, maar dit is enkel omdat ik helemaal achter het verhaal van Invi sta en heel erg positief ben over deze armband. Deze samenwerking ben ik ook pas aangegaan, nadat ik zelf heb ervaren wat deze armband mij oplevert. Dat veilige gevoel tijdens het hardlopen is echt heel fijn. Dus los van of dit een samenwerking is, ben ik nu heel blij dat ik mijn verhaal kan delen en hopelijk kan ik hiermee anderen ook helpen. Ook als Invi mij niet zelf had benaderd, had ik heel graag zo’n armband willen proberen. Hopelijk begrijp je zo iets beter waarom ik nu pas mijn verhaal deel.

      Groetjes Japke

    • Tirza
      september 19, 2019 / 4:53 pm

      Persoonlijk vind ik het heel erg naar dat je de vraag stelt waarom ze het ‘pas in 2019’ deelt. Het is vast niet zo bedoeld, maar bij verhalen als deze mag nooit het motief om het te vertellen in twijfel getrokken worden. Ten eerste is ze niemand verplicht zo’n persoonlijk verhaal te delen, dus al helemaal niet om het wanneer en hoe te verantwoorden. Ten tweede gaan ervaringen als deze gepaard met allerlei verschillende emoties, zoals de schaamte die Japke benoemt. Of ze dit nou wel of niet combineert met het promoten van een artikel, het vraagt heel veel moed om zoiets te delen met zoveel mensen. Veel vrouwen en meisjes stoppen het weg onder het mom ‘het viel wel mee, zo erg was het niet’. Een zelfbeschermingstechniek. Maar het heeft wel degelijk impact en het vormt je. Ik vind het super knap dat ze het deelt en er openlijk over vertelt, al zou ze er pas 20 jaar later over vertellen. Al zou ze het altijd koppelen aan promotie van een soortgelijk artikel. Erg genoeg dat zoiets ontwikkelt moet worden, maar dat is een ander verhaal.

      • september 19, 2019 / 5:38 pm

        Ah, ontzettend bedankt voor je mooie en uitgebreide reactie Tirza. Raakt me echt! <3

    • Kim
      november 6, 2019 / 10:19 am

      Zo typisch weer dat een man deze vraag komt stellen

  5. Jacolien
    september 18, 2019 / 11:07 am

    Hai,
    Alsof ik mijn eigen verhaal lees zeg! Alleen werd ik niet geduwd maar kreeg ik een klap op mijn kont. Hier heb ik ook geen last van gehad maar dat hele vrije gevoel is inderdaad weg. En altijd achterom kijkend als er een scooter aankomt of als ik een fietser hoor. Jammer dat jij dit ook heb meegemaakt en dus eigelijk met hetzelfde gevoel traint als ik😏

  6. Milou
    september 18, 2019 / 11:40 am

    Hee Janneke,

    Wat erg dat je dit hebt moeten meemaken. Helaas heb ik er vorig jaar ook mee te maken gekregen. Ik heb op de weg terug een vriendin gebeld, zodat ik op de weg terug iemand had om mee te praten. Ze had zelf een soortgelijks meegemaakt tijdens het hardlopen. Ik nam het eerst ook niet serieus en was vooral geschrokken en boos, maar naar een week merkte ik dat ik me niet meer veilig voelde en schrok bij iedere kat die ik tegenkwam als ik over straat liep. Ik heb uiteindelijk EMDR therapie gehad. Dit heeft heel erg geholpen voor mij.
    Toch lijkt me zo een armband heel fijn om te gebruiken. Ik vind het heel fijn om te horen dat er gebruiksvriendelijke mogelijkheden worden bedacht voor je veilig te voelen op straat.
    Bedankt voor het delen van je verhaal.

    • september 18, 2019 / 11:46 am

      Hi Milou,

      Dankjewel voor je open reactie. Wat heftig om te horen. Fijn dat EMDR je heeft geholpen hierin. Zo’n armband kan dan wellicht ook iets voor jou zijn, ja. Ik vind het ook heel prettig dat het een gebruiksvriendelijke en legale manier is om jezelf veiliger te voelen.
      Graag gedaan! Fijne dag.

  7. Marije
    september 18, 2019 / 5:01 pm

    Wat heftig zeg! Je bent niet de enige en dat is super triest. Ik voelde me altijd super veilig onder het lopen. Tot een week terug. Ik ben in de afgelopen maanden flink wat afgevallen en dat maakt dat ik met andere ogen wordt bekeken. Dat kijken vind ik niet erg. Maar laatst liep ik hard en kwam ik een groepje jongeren (jongens leeftijd 14/15) tegen die erg seksistische dingen schreeuwden en in de weg gingen fietsen. En toen voelde ik me wel onveilig. Juist die groep is onvoorspelbaar. Ze doen stoer tegenover elkaar, staan strak van de hormonen en doen domme dingen. Gelukkig fietsten ze door. Maar de terugweg heb ik eerst wel even drie keer gekeken of ze echt weg waren.
    Ik vond het een heel naar gevoel. Brrr.
    Goed dat je zo’n initiatief als Invi onder de aandacht brengt!

  8. Vera
    september 18, 2019 / 5:34 pm

    Poeh, wat heftig dat je dit hebt meegemaakt! Ik kan het me volledig voorstellen dat het je vrijheid in het hardlopen beperkt. Ik heb er zelf ook regelmatig mee te maken, gelukkig in minder heftige vormen: naroepen (‘lekker bezig hoor!’), toeteren, etc. Een keer een groep jongens die op het fietspad gingen staan en de weg versperden, gelukkig was ik toen aan het hardlopen met mijn vriend… Alsnog allemaal extreem onnodig en voor mij onprettig. Goed dat er dit soort armbanden bestaan, jammer dat het nodig is!

  9. Rene van der Graaff
    september 18, 2019 / 6:41 pm

    Hallo Japke,

    Prachtig factie zoiets deelt en ik begrijp ook wel dat dat een paar jaar heeft geduurd. Ik begrijp zeker de scooter geluiden, ik ben er altijd alert op ook i.vm een overval bv. Ik loop zelf veel op afgelegen paadjes etc omdatcik dan gewoon lekker gewoon kan doorlopen i.p.v door de wijk met stoepen etc stoplichten. Eigenlijk weet niemand wanneer hoe en waar ik loop. Mijn telefoon heb ik eigenlijk zelden bij mij omdat ie wat te groot is. Stel dat er iets zou gebeuren een overval of iets lichamelijks dan word ik de volgende dag gevonden denk ik en zeker nu het weer donker wordt in de avond. Ik blijf daar ook lopen (ook al ben ik een man) omdat ik eigenlijk ook niet wil zwichten voor dat soort dingen wat helaas nog steeds gebeurt. Maar nogmaals veel respect hoe je dit deelt want het geeft impact op je leven.

  10. Jeroen
    september 18, 2019 / 6:43 pm

    Hi Japke,

    Super vervelend wat jou en andere is overkomen! iemands integriteit mag natuurlijk nooit worden aangetast.
    Helaas moeten we vaststellen dat in de hedendaagse maatschappij niet iedereen evenveel respect heeft en dat normen en waarde niet voor een ieder gelijk blijken te zijn.

    Invi, ik heb het product en de werken zojuist op YouTube bekeken. Fijn dat het jou een veiliger gevoel geeft. Het gaat hier echter wel om schijn veiligheid. Niet iedereen zal instaat zijn om deze handeling bewust uit te voeren. Dit heeft namelijk te maken met de 3 natuurlijke reacties: Bevriezen, Vluchten of Vechten. Jou natuurlijke reactie was om te bevriezen ipv te vluchten of te vechten.

    Noodweer als zelfverdediging is in Nederland vastgelegd onder artikel 41 van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel stelt dat het toepassen van geweld als “noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding” niet strafbaar is.

    Je mag je zelf dus altijd verdedigen tegen dit soort ongepast seksueel gedrag!

    1. Laat bekende weten waar en hoe lang je gaat hardlopen (middels locatie delen enzenz)
    2. Wees zelfverzekerd en resoluut:
    -open handen (ogen, neus en keel)
    -knie of voet richting kruis
    -stop niet tot het verzet gebroken is! zodra het doel bereikt, foto als bewijslast en 112 bellen

    Fijn dat jij dit soort zaken bespreekbaar maakt! en dat je niet bang bent om jezelf kwetsbaar op te stellen.

  11. Dion
    september 18, 2019 / 8:27 pm

    Het is tegenwoordig te gek voor woorden op straat maar ook in je huis ben jezelf niet meer veilig. Ik ben een man maar als in savonds alleen loop voel ik mij op bepaalde plekken niet veilig. Mooi dat je je verhaal deelt en je een mogelijke oplossing aandraagt.

  12. Laura
    september 19, 2019 / 7:43 am

    Wat goed dat je er over schrijft. Vorig jaar had ik ook een soort gelijke ervaring. Ik was aan het hardlopen, op een fietspad overdag waar normaal wel meer mensen fietsen. Een man op de fiets van achter greep mij opeens vast, betastte mij en en ging er vandoor. Ik schrok, maar wist niet goed wat ik er mee moest. Besloten om door te lopen omdat ik een lange duurloop wou doen. Toen hij 5 km weer achter mij fietste en wederom betastte. Toen vond ik het een stuk enger. Zou die mij hebben gevolgd? Komt die zo nog een keer?. Eenmaal thuis moest ik van mijn vriend ook de politie bellen en aangifte doen. Zelf vond ik het nog niet nodig, niet ‘erg’ genoeg. Ik zat bij de politie bij de receptie met andere wachtenden, toen zei de receptie; wil de vrouw die twee keer is aangerand even komen. Toen schaamde ik me wel 😅. Maar goed, lang verhaal. Ook voor het eerst dat ik het typ/vertel, dus misschien dat het daarom is. Ik ontwijk sindsdien het fietspad en bepaalde weggetjes wel, ben alerter geworden. Misschien is die armband wel een goed idee. Ik ga er eens naar kijken.

  13. Tirza
    september 19, 2019 / 9:17 am

    Dag Japke,

    Top artikel! Ben oprecht heel blij dat je hier aandacht aan besteed, want ik heb hier helaas ook al meerdere malen last van gehad. In combinatie met een misbruik trauma uit mijn jeugd, maakt het me regelmatig erg onzeker en angstig als ik ga lopen. Ik ga dus zeker kijken waar ik dit kan bestellen.

    Herken heel erg dat je het voor jezelf kleiner maakt en er jaren niets mee doet. Las de reactie van iemand die niet snapte dat je het 5 jaar later pas deelt. Ik heb er 28 jaar over gedaan om mijn verhaal van vroeger te vertellen. Heb dat altijd weggestopt als ‘viel wel mee, ik had er geen last van’. Maar het trauma is vele malen groter dan ik altijd dacht. Bij seksuele intimidatie of misbruik, zou je motief om er niet over te praten nooit in twijfel getrokken mogen worden.

    Er is overigens één puntje wat me opvalt. Je schrijft steeds over ongewenste intimidatie, maar intimidatie is altijd ongewenst. De termen die passender zouden zijn volgens mij, zijn ongewenste intimiteiten of seksuele intimidatie. Maar buiten dat, zoals ik al zei, heel goed artikel! Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?