Soms zijn er dagen waarop alles mis lijkt te gaan. Af en toe voelt het alsof niets meer leuk is en zie je nergens de lol van in. De één heeft dit misschien vaker dan een ander, maar het is zeker iets dat bij het leven hoort. Toch ben ik er, door 26 jaar levenservaring, achter gekomen dat positief denken helpt. Jarenlang dacht ik dat dit onzin was, maar ik geloof zeker in de aantrekkingskracht van positiviteit. In het kader van positief denken, heb ik vandaag een artikel geschreven met kleine geluksmomentjes, een wintereditie. Eerder schreef ik al een zomereditie! Het zijn dingen waar ik de afgelopen tijd blij of gelukkig van ben geworden. Het zorgt voor een lach op mijn gezicht en hiermee wil ik je inspireren om het ook eens voor jezelf te proberen. Het werkt echt! Lees je mee? Bekijk bericht

Volg:

Het is alweer twee weken geleden dat ik in New York was voor de TCS New York City Marathon. Vanaf woensdag 1 november tot en met maandag 6 november was ik daar samen met Team Robert en Team Susan. Het kan je niet ontgaan zijn. Hoe de marathon mij is vergaan, heb je al kunnen lezen in het raceverslag. Wat ik niet in de gaten had, is dat deze stad meer voor me heeft betekent dan alleen die marathon. Het was meer dan een droom die is uitgekomen.  Bekijk bericht

Volg:

Prestatiedruk is niet een onbekend begrip voor mij. Al mijn hele leven lang voel ik een bepaalde druk om te presteren. In sommige gevallen is dat niet zo erg, maar het kan ook teveel zijn. Je kunt de lat te hoog leggen voor jezelf, waardoor het averechts gaat werken. Hoeveel last heb ik van prestatiedruk? Heb ik dit ook tijdens het lopen van de marathons? En in mijn werk? Ben ik verslaafd aan het presteren of zit het in mijn karakter? In dit artikel vertel ik je hier meer over.
Bekijk bericht

Volg:

Afgelopen zaterdag had ik een heerlijke dag. Er kwam familie langs, er waren vrienden en veel gezelligheid. Na een kort rondje hardlopen bestelden we pizza en dronk ik een wijntje. Niets geks! Totdat ik acute hoofdpijn kreeg. Bekijk bericht

Volg:

Deze quote kwam ik afgelopen week tegen op het Instagramaccount van Annic van Wonderen. Het is haar lievelingsquote stond erbij. Ik likete de foto en de woorden drongen nog niet echt tot me door. Toch bleven ze hangen, want deze quote kende ik. Ik kende het van jaren geleden. Heb ik dat niet tijdens mijn eetstoornis als motivatie gehad? Heeft het mij niet geholpen om mijn leven weer vorm te gaan geven? Ben ik niet gaan houden van mezelf door deze quote? Eigenlijk betekent deze quote alles voor mij. En juist op dit punt in mijn leven besef ik weer hoe belangrijk deze woorden zijn. Bekijk bericht

Volg: