Wanneer je de lat steeds iets te hoog legt

De lat hoog leggen voor mezelf is niet nieuw. Ik weet niet beter dan dat ik altijd alles zo goed mogelijk wil doen en eigenlijk beter dan dat binnen mijn bereik ligt. Enerzijds een mooie eigenschap, maar de laatste maanden vind ik het best moeilijk om hiermee te dealen. In dit artikel leg ik uit wat er gebeurt wanneer je de lat steeds iets te hoog legt. Natuurlijk geef ik ook een aantal tips om ermee om te gaan.

Ik zal er niet omheen draaien, maar ik heb momenteel best een beetje last van die hoge lat. Die lat tik ik soms met mijn vingertoppen aan en dan verschuif ik hem snel weer wat omhoog. Dit geldt eigenlijk op ieder vlak in mijn leven: van werk tot sport en van blog tot Instagram. Waar ik eerst ontzettend blij was met 10.000 volgers op Instagram, baal ik er nu soms van dat ik de 30.000 nog niet heb aangetikt. Ik let niet meer op waar ik sta, want ik kijk steeds iets te ver omhoog. Waarom doe ik dit? En beter nog: hoe zorg ik ervoor dat ik hier minder last van heb?

Die lat komt daar niet zomaar. Blijkbaar heb ik ooit bedacht dat ik steeds moet streven naar beter, verder, meer of sneller. Ik schreef hier eerder al eens een artikel over, waar veel lezers en volgers zich in konden herkennen. In principe heeft deze eigenschap iets moois. Wanneer je de lat steeds hoger legt, betekent dit dat je vooruitstrevend bent. Je bent ambitieus, een doorzetter, je bent doelgericht en neemt niet genoegen met minder. Toch zit er ook wel een keerzijde aan. Want wat als je nooit tevreden bent?

Doelen afvinken in plaats van vieren

De laatste maanden heb ik een coach waarmee ik dit soort dingen bespreek. Laatst hadden we het over het behalen en bereiken van bepaalde dingen. Hoe ga je om met het behalen van doelen en successen? Ik vind het namelijk ontzettend moeilijk om stil te staan bij successen en dit te vieren. Ze wees me op het feit dat ik hier ook op een andere manier mee om zou kunnen gaan. Momenteel komt het steeds vaker voor dat de doelen die ik behaal worden afgevinkt, maar niet gevierd. Een succes op het gebied van werk? ‘Fijn én door’! Een PR gelopen op de halve marathon? Ik geniet een dag van de Runner’s High en schrijf me meteen in voor een volgende wedstrijd.

Het gaat echt al veel beter dan dat dit een aantal jaren geleden ging. Hoe ik omging met het behalen van mijn Gymnasiumdiploma of met het behalen van een bronzen medaille op het NK (langebaanschaatsen)? Er was weinig trots en weinig feest. Het was bijna een vanzelfsprekendheid. Ik had iets behaald wat ik van mezelf moest behalen. De lat ging meteen een stuk omhoog en de volgende doelen had ik alweer gepland.

Gevolgen

Wanneer je de lat te hoog legt voor jezelf, betekent dit dat je eigenlijk niet gauw tevreden bent. Je kunt namelijk bijna nooit voldoen aan je eigen eisen of verwachtingen. Het is niet goed voor je eigenwaarde. Je kunt er erg onzeker door worden, maar het schijnt ook een broeinest voor een burn-out te zijn. Klinkt niet ideaal, hè?

Daarnaast speelt er nog iets waardoor het eigenlijk niet goed is om iedere keer zo veeleisend te zijn. Dit betekent namelijk dat je alleen tevreden bent met prestaties of het bereiken van dingen. Als je alleen maar eigenwaarde of zelfvertrouwen uit dit soort dingen haalt, is dat niet een gezonde basis. Je bent het ook waard wanneer je ”niets” presteert.

Hoe ga je ermee om?

Voor mij zijn deze dingen helaas heel herkenbaar. Hoewel ik al heel erg veel geleerd heb over de omgang met deze hoge lat, blijft het een proces waarin ik nog steeds kan leren. Vooral de laatste maanden kom ik het weer vaker tegen. Zelfs afgelopen weekend in Egmond kon ik er niet omheen. Voorafgaand aan de halve marathon had ik de lat alweer torenhoog gelegd. Tijdens de gehele run was ik aan het balen dat ik nooit mijn eigen doel ging bereiken die dag. Wat ik ook zou lopen, het zou me toch tegenvallen. Zo ontzettend zonde!

Hoe kun je dit nu veranderen? Hoe kun je omgaan met de vele eisen en de hoge lat? Simpel gezegd moet die lat een stuk naar beneden. Maar hoe doe je dat? Een groot deel zit namelijk ook in mij. Dat ik altijd aan de start sta met mijn wedstrijdmentaliteit zal niet gaan veranderen. Wel kan ik vooraf die lat iets lager gaan leggen. Dit begint bij haalbare doelen en eisen stellen. Wat kun je van jezelf verwachten. Wanneer is het goed genoeg? En belangrijker nog: wat is nu eigenlijk echt belangrijk? Genieten? Lekker lopen? Of die snelle tijd?

Door meer stil te staan in het dagelijks leven bij de dingen die goed gaan en waar ik tevreden mee ben, hoop ik weer wat meer successen te gaan vieren. In het verleden heb ik dit ook veel gedaan en dat hielp me altijd goed. Wat ging er vandaag goed? Waar ben ik tevreden over? Niet alles is vanzelfsprekend of kan zomaar worden afgevinkt. Soms is dus ”niets” afvinken op een dag voor mij juist het grootste succes.

De focus verleggen en weer even beseffen wat echt belangrijk is en waar ik sta is misschien wel het belangrijkste. Het neemt niet weg dat ik mezelf wil blijven uitdagen en het beste uit mezelf wil halen. Alleen nu met doelen die beter te bereiken én te vieren zijn.

Herken jij je in dit verhaal? Leg jij de lat ook gauw net iets te hoog? Hoe ga jij hiermee om? Ik ben heel benieuwd. Ik zou het leuk vinden als je iets wilt achterlaten in de reacties hieronder.

Volg:

11 Reacties

  1. Hanne
    januari 17, 2018 / 9:58 am

    Hi Japke, ik herken mezelf ontzettend in je verhaal. Vooral het behalen van diploma’s of tijden zien als een vanzelfsprekendheid is mijn valkuil. Trots zijn op mezelf is er dan eigenlijk niet bij. Bedankt voor je tips, ik hoop er in de toekomst beter mee om te kunnen gaan :)

  2. Wiekie
    januari 17, 2018 / 11:04 am

    Ozitdatzo
    Hoe herkenbaar is dit
    Jezelf geen uurtje boek lezen gunnen want er ligt nog zoveel werk of iemand heeft je wat gevraagd en dat is een leuk klusje….. maarrrrrrrr wel teveel
    Doe mij ook een coach

  3. Wieke
    januari 17, 2018 / 11:35 am

    Heel mooi geschreven en ontzettend herkenbaar. Als je te hoge doelen stelt, verlies je uiteindelijk het plezier in de sport omdat je jezelf blijft teleurstellen. Goede tips ook! Zal niet altijd makkelijk zijn als dat fanatieke in je zit maar goed om daar bewust van te zijn. En ook bewust mee om te kunnen gaan.

  4. Susan
    januari 17, 2018 / 11:40 am

    Heel herkenbaar. En ik heb met al het streven mezelf helaas regelrecht een burnout ingeholpen, zonder het zelf te merken. Dus pas goed op jezelf! Wat ik bij wedstrijden nu ieder geval doe is men horloge gewoon op tijdstand zetten en niet op snelheid waardoor ik tijdens een wedstrijd niet merk of ik wel of niet die PR ga halen, dan geniet ik ieder geval van het lopen en doordat ik soms toch als verrassing een pr behaal is het makkelijker hiervan te genieten!

  5. Rianne
    januari 17, 2018 / 12:56 pm

    Ik herken mezelf heel erg in wat jij zegt. Vervelend is dat soms hè, dat we de lat zo hoog leggen voor onszelf..
    Soms is het heel handig, want ik heb hiervan geleerd om door te zetten en niet op te geven.
    Ik doe dit met sport ook heel erg. Zo erg dat ik nu geblesseerd thuis zit, omdat ik moest presteren van mezelf.
    Ik heb nog geen manier gevonden om er mee om te gaan, want heel eerlijk gezegd ben ik nog steeds bezig met hoe ik alsnog de marathon van Rotterdam kan lopen.
    Ik ben nog een beetje in de ontkenningsfase, haha.

    Ik hoop dat jij er vanaf nu beter mee om kan gaan en dat je echt kan genieten van je prestaties.
    Succes met je trainingen voor Londen!

  6. Robert
    januari 17, 2018 / 4:08 pm

    Herkenbaar. Ik geloof niet dat er een passende oplossing is voor je probleem. Is het echt een probleem? Het is een probleem indien het plezier je volledig is vergaan omdat je je doelen niet bereikt. Indien je er psychisch mee blijft tobben en/of er lichamelijk last van krijgt. Dus blijf altijd op de symptomen letten. Maar zeg eerlijk, 1.35 of 1.37 op een halve marathon? Die 2 minuten stellen op een mensenleven niks voor. Ik (veertiger) loop zelf met een kniebrace (versleten knie, voetbalblessure) en zou direct tekenen voor een dergelijke supertijd. Sneller word ik niet meer. Maar wel steeds bewuster van het feit dat ik gezegend ben dat ik nog steeds (hard)loop. Dus doe ik mijn uiterste best, geef nooit op maar zwaai wel uitgebreid lachend naar de kennissen en vrienden die me komen aanmoedigen. En loop ik mezelf niet meer het snot voor de ogen. Voor je volgers hoef je in elk geval niet een supervrouw te zijn hoor. Die blijven je in grote getallen (meer dan 23.000!) trouw. En voor je directe omgeving vast ook niet. Nu nog zelf de acceptatie vinden dat je geen machine bent. Gelukkig niet. Komt tijd komt raad. Succes Japke!

  7. lies
    januari 17, 2018 / 5:56 pm

    Gedeeltelijke herkenning, uiteraard mag je best iets willen bereiken, en wil je een mooie tijd lopen en progressie boeken. Maar toch niet ten koste van alles of je gezondheid? Genieten niet vergeten!!! En waarom zoveel waarde hechten aan insta volgers? Is die herkenning nu nodig? Nog meer tijd op social media. En minder tijd om te genieten…..

  8. Richard
    januari 17, 2018 / 6:47 pm

    Hoi Japke,

    Ik denk dat het niet alleen bij jou is….het zit in onze hele maatschappij. Kinderen worden op school al beoordeeld en soms in hokjes geplaatst. De grafieken worden erbij gehaald vanaf groep 1. Vervolgens wordt er gekeken naar resultaten of afwijkende prestaties. Soms wordt er zelfs een stempel op gedrukt met ADHD of andere kenmerken.

    Kinderen worden ook overal beoordeeld door ouders,trainers, leraren en andere klasgenoten. Het is verweven in onze maatschappij. Dat houdt dus niet op bij sportclubs of school. Maar ook op het werk moet alles meer, beter en sneller om winst te behalen op jezelf of uiteraard voor verbetering van een organisatie of product

    Meer, beter, winst, kwaliteit en targets. Lang leve de productie maatschappij.

    Het komt overal terug. Facebook,Strava, Instagram. Mensen willen voor hun omgeving, vrienden en vooral voor zichzelf winst behalen op elk niveau om erbij te horen… Bij onze maatschappij.

    Dat is iets om over na te denken. 🤔

  9. Stephanie
    januari 17, 2018 / 7:28 pm

    Hey,

    Heel leuk je artikel en idd sinds dat ik je volg merk ik dat je steeds de lat hoger wil leggen. Top om te zien en mee te leven samen met jou naar je doel maar uiteindelijk is je prestatie zo afhankelijk van andere parameters dat je het niet in de hand hebt.

    Ik vond het fijn om te zien hoe je Berlijn hebt gelopen en uiteindelijk toch een PR hebt kunnen lopen. Maar had het weer anders geweest of je had niet zo goed geslapen of… dan was dat misschien niet zo geweest. Maar ik begrijp je helemaal hoor!!

    Zelf heb ik mijn records voor 5, 10 km, halve marathon allemaal gehaald wanneer ik juist zonder doel liep. Rustig beginnen en mij dan volledig kunnen geven op het einde. Wanneer ik aan de start sta met een doel, meestal juist haalbaar. Dan haal ik het niet omdat ik te afhankelijk ben van andere parameters en stress..

    Het is zo balen als je maanden traint voor een marathon en het is dan 35 graden de dag zelf waardoor je je doel niet kan halen. Het liefste zet ik dan onmiddellijk terug een datum vast voor de volgende (Rotterdam 2018) en weer staat de lat goed hoog, maar ik wil het zo graag halen… Ik ga proberen mijn mentaliteit een beetje aan te passen en die marathon met plezier uitlopen. Hopelijk lukt mij dat en zal ik er meer van genieten..

    Bedankt voor je artikel en succes met de komende wedstrijden!!

  10. Adrie
    januari 20, 2018 / 11:08 pm

    Ha Japke,

    deze blog is uit m’n hart gegrepen en verwoord nagenoeg waar ik de afgelopen dagen in m’n hoofd mee aan het stoeien ben geweest. Naast het maximaal haalbare uit jezelf halen ook hiervan genieten en jezelf geen onnodige stress geven als het een keer anders loopt. Naast dit vind ik het soms lastig om te accepteren dat je dingen die je leuk vindt ( trainen voor en het lopen v/e marathon ) soms even niet te combineren zijn met alle andere zaken in je werk/prive. Altijd toch blijven zoeken om het maximale uit je beschikbare tijd te halen. Ik merkte afgelopen week als dit ” doorschiet” dat er de kramp in komt. Gelukkig voel ik nu weer beter de balans, maar zo herkenbaar dat dit “gevecht” zo op de loer ligt.
    Bedankt voor het delen van je gevoelens Japke! Ik ben een stukje ouder ( 43 ) maar kan nog van je leren;-) Ik lees je blogs altijd met veel plezier en vindt de variatie die je hierin aanbrengt heel prettig. Afwisselend informatief, dan een race verslag of een evaluatie v/e nieuw sportitem. Je eigen persoonlijk verhaal hierbij erg waardevol.
    Ik hoop dus dat je nog lang blijft schrijven en heel veel succes in je voorbereiding naar marathon Londen

    • januari 21, 2018 / 9:31 am

      Hoi Adrie,

      Heel erg bedankt voor je reactie. Wat goed dat je opmerkt dat de balans weg is en dat je het wel weer terug aan kunt brengen.
      Fijn om te horen dat je mijn blogs zo graag leest! Ik ga zeker door met schrijven.

      Liefs Japke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *