Raceverslag: Saucony Egmond Halve Marathon 2018

Gisteren stond ik voor het eerst aan de start van de Egmond Halve Marathon. Op uitnodiging van Saucony mocht ik deelnemen aan deze race en daarnaast werd ook mijn hele weekend van begin tot eind super goed verzorgd. Vandaag deel ik alles over dit weekend en natuurlijk over mijn race. Hoe was het parcours? Hoe heb ik gelopen? Waarom had ik het nou eigenlijk zo zwaar? Was dat vooral fysiek? Of eigenlijk gewoon mentaal?

Zaterdag 13 januari

Zoals ik schreef mocht ik al vanaf zaterdagavond in Egmond verblijven. Het hotel, Strandhotel Golfzang, waarin ik, samen met alle genodigden van Saucony, sliep lag aan de start en finish en dat was ideaal. Bij het inchecken vertelde de receptioniste dat ik een eenpersoonskamer had. Ik verwachtte een kleine, knusse kamer, maar dat bleek wel even anders. Wat een heerlijk hotel! Dat was al meteen een goed begin van dit weekend.

Mari is eigenlijk degene aan wie ik dit hele weekend te danken heb. Hij regelde via Saucony dat we samen mee konden doen. Mari arriveerde iets later in Egmond en na het inchecken was het tijd om richting de bar van het hotel te gaan. Daar was een gezellige welkomstborrel gaande en wij sloten aan. Omdat er vooral veel retailers aanwezig waren, kende ik niet heel veel mensen. Desondanks was het heel gezellig. Na wat eerste biertjes en wijntjes werd er een heerlijk diner voor ons bereid en bleven we nog lang nazitten. Tegen 23:00 vond ik het wel mooi geweest en vertrok ik richting mijn kamer.

Zondag 14 januari

Zo’n nacht in een hotel slaap ik nooit heel goed, maar deze keer viel het me niet tegen. De rode wijn deed zijn werk en na middernacht viel ik al gauw in slaap. De volgende ochtend had ik natuurlijk een ontbijtdate gepland met Mari en zijn kamergenoot Hans. Om 9.00 gingen we richting het restaurant dat al goed gevuld was met hardlopers. De wedstrijdlopers stapelden hun borden vol met broodjes, maar ik pakte niet meer dan normaal. Het duurde uiteraard ook nog even voordat we van start gingen. Tijdens het ontbijt bespraken we nog even onze doelen. Wat wilden we lopen? Ik had natuurlijk de lat voor mezelf alweer torenhoog gelegd. Op Ameland liep ik immers 1.35. Dan moest dat vandaag toch ook wel kunnen?

Na het ontbijt wandelden Mari en ik richting hotel Zuiderduin waar we uitgenodigd waren door Jaybird. Zij hadden ook een team samengesteld met verschillende lopers. De sfeer was goed en het was gezellig weer even wat mensen te hebben gezien en gesproken. Jaybird (Tim Bosmans) had het heel tof aangekleed en georganiseerd. Mari en ik liepen uiteindelijk voor Saucony en dus taaiden wij na 11.30 weer af om ons klaar te maken voor de start.

Om 12.29 stond het startschot van ons vak gepland. Ik was niet gespannen, maar wel heel nieuwsgierig. Hoe zwaar zou het gaan worden? Na het startschot had ik mijn afspeellijst aangezet en begon ik met lopen. De eerste meters gingen snel voorbij en ik liep in het tempo van de groep mee. Dat was een redelijk snel tempo. Voordat ik er erg in had, liepen we het strand op. Daar gingen we! De Egmond Halve Marathon was nu echt begonnen. Het eerste stuk strand viel me nog mee. Het was vergelijkbaar met het strand van Ameland. Links van me zag ik de hoge duinen. Waren die op Ameland ook zo hoog? Volgens mij niet. Duizenden gedachten spookten door mijn hoofd, waaronder: ‘Ik loop veel te hard. Dit ga ik niet volhouden’. Ik probeerde mijn ritme te vinden, maar dat lukte niet.

Het strand werd steeds moeilijker. Soms wist ik niet welke kant ik moest kiezen. Ga ik dicht langs het water? Mijn schoenen waren inmiddels al nat en dat kon me niet zoveel meer schelen. Ik kon nog geen lekker tempo vinden. Mijn pace wisselde dus ook vrij veel tussen de 4:40 en de 5:15 minuut per kilometer. Het zand was wisselend qua structuur. Af en toe was het stevig, maar met rare ribbels. Soms was het juist erg zacht en zakte ik er ver in weg. Ik ben best benieuwd hoe het eruit heeft gezien. Ik zwalkte als een soort bambi heen en weer en mijn ademhaling was hoog. Het voelde alsof ik al in mijn laatste kilometers zat!

Na circa zeven kilometer zag ik de groep voor me richting de duinen gaan. Ik voelde opluchting in mijn lijf. Eindelijk gaan we van dit vervelende strand af. De duin oplopen door het zand was zwaar. Het zand was erg los en ik zakte er ver in weg. Toen ik die zandbak uitgeploeterd was, liep het parcours nog even verder omhoog. Gelukkig ging het daarna beter. We liepen door de duinen op en af, maar doordat de ondergrond harder was, kwam ik eindelijk beter in mijn ritme. Ik liep een prima tempo en het voelde alsof ik iets kon herstellen van het strand. Ik besloot wat gelsnoepjes te nemen en te genieten. Het parcours was immers prachtig. Zeker toen we een stukje naar beneden liepen, zag ik een hele sliert lopers voor me door de duinen. Het zag er geweldig uit.

Op een gegeven moment begon zelfs de zon door te komen. Dat maakte het meteen warmer, maar ook nog mooier om rond te kijken. Ik kon mijn tempo nog wel iets opvoeren en de laatste zes kilometer probeerde ik echt mijn gemiddelde snelheid te verbeteren. Ik dook onder de 4:40 gemiddeld. Nog steeds liep ik niet heel lekker. Mijn ademhaling bleef hoog, bijna paniekerig hoog, maar mijn hartslag was het niet. Overal voelde ik pijntjes en mijn handen waren ijskoud. Ook de gedachtenstroom in mijn hoofd was nog niet gestopt. Op een gegeven moment kwam zelfs even de gedachte omhoog om maar gewoon te gaan wandelen. Meteen wuifde ik dit weg. Als ik op dit tempo door bleef lopen, had ik toch een geweldige tijd? Dat moest me echt wel lukken.

De laatste kilometers wilde ik nog even alles op alles zetten. Ik wist dat er nog een pittig klimmetje zou komen, dus ik stelde me daar mentaal alvast op in. Uiteindelijk viel dit klimmetje me heel erg mee. De laatste meters gingen gelukkig snel voorbij en liep ik nog een redelijk door. Ik finishte in een tijd van 1.37.17. In de eerste instantie viel de tijd me mee. Tijdens het lopen had ik ergere scenario’s in mijn hoofd gehad. Toch baalt er iets in mij. Ik liep niet lekker en dat vind ik misschien wel het minst leuke. Ook wil ik mezelf gewoon iedere keer verbeteren en leg ik de lat net even iets te hoog. Op zo’n zwaar parcours een PR lopen is niet realistisch, dat weet ik ook. Maar op Ameland een PR lopen was ook niet realistisch en dat lukte me wel.

Het is precies zoals Mari gisteravond naar me appte: ‘Hardlopen is keimoeilijk in je hoofd’. En ja, dat is het. Ik zou soms willen dat ik mijn gedachten tijdens het lopen iets meer uit kon zetten. Gisteren lukte dat niet. Ik heb zelfs niet eens kunnen luisteren naar mijn muziek, omdat mijn gedachten zo ‘hard’ waren. Al met al ben ik nu toch wel heel blij dat ik zo heb gelopen en door heb gezet. Het parcours was ontzettend mooi en de gehele sfeer van het evenement ook. Ik hoop dan ook zeker dat ik er volgend jaar weer bij ben, maar dan met iets minder strijd in mijn hoofd.

Het was een geweldig weekend waar ik nu alweer met heel mooie en warme herinneringen aan terugdenk. Ik ben zo dankbaar dat ik dit soort dingen mee mag maken. Ik wil in ieder geval Saucony heel erg bedanken voor de geweldige organisatie en alle goede zorgen. Daarnaast ook een bedankje en applausje voor Jaybird voor de uitnodiging en de gezelligheid! Hopelijk tot gauw!

Maar de grootste dank natuurlijk aan Mari, gewoon voor alles.

Heb jij ook gelopen in Egmond? Hoe is het bij jou gegaan?

Volg:

8 Reacties

  1. januari 15, 2018 / 12:08 pm

    Je hebt het supergoed gedaan Japke. Het strand was zwaarder dan verwacht en als zelfs Abdi Nageeye het daardoor moeilijker heeft dan is het niet gek dat dit bij jou ook zo is. Trots op je!

  2. januari 15, 2018 / 12:09 pm

    Ik herken mezelf hier heel erg in! Ik vind het mentaal altijd zwaarder dan lichamelijk. Ik kan soms echt heel onrustig zijn met lopen door de prestatie die ik graag neer wil zetten. Gelukkig heb je alsnog een supergoede tijd gelopen en heb je genoten <3

  3. Jaqueline
    januari 15, 2018 / 12:39 pm

    Nou dat heb je super gedaan toch een top tijd gelopen en inderdaad op het strand is het strijd, bij mij ging het de eerste kilometers ook goed liep op tempo wat ik wou en toen ineens dat zand bam door mijn enkel even gestopt deed wat pijn maar tegen mezelf gezegd doorgaan nu niet opgeven dus door het water wat maakt het uit en toen eindelijk de duinen kon weer wat op gang komen en daarna genieten maar voelde mijn voet,oke de bloedweg daar ging even stuk maar door een andere loper er door heen gekomen dank daarvoor echt top.
    En daarna kon ik wat versnellen tijd uit mijn hoofd gezet en zag bij de vuurtoren mijn gezin en de laatste 200 meter zo dat was even pittig! Maar heb de finish gehaald en ondanks dat ik die blessure had toch nog een mooie tijd 2.04 vorig jaar 1.57 dus zo zie je maar je weet nooit wat het wordt die dagšŸ‘ Volgend jaar weeršŸ‘ŠSucces met je voorbereiding van londonšŸ‘

  4. Saida den heijer
    januari 15, 2018 / 5:07 pm

    Hai meid!

    Knap en trots mag je zijn. Ik herken mij zelf helemaal in de ademhaling en het gebeuren in je hoofd. Wij verwachten zoveel van ons zelf. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en een mooie tijd neergezet.

  5. Take
    januari 15, 2018 / 6:23 pm

    Hey Japke, Mooie prestatie alsnog hoor! Zelf liep ik mijn eerste halve marathon gisteren en meteen in Egmond. Dat is me niet meegevallen! Het in de weg zitten van je gedachten herken ik wel. Bovenaan de strandopgang zag ik al iemand liggen met ecg plakkers op zijn borst en dat ging in mijn hoofd zitten. Ik liep niet lekker en alles leek zwaar. Op gegeven moment ben ik zelfs stukjes gaan wandelen. Toen kwam er een meisje voorbij dat me uitnodigde om mee te lopen en kon ik toch weer een paar km verder! Uiteindelijk in 2.29.54 gefinisht.

  6. Lieke
    januari 15, 2018 / 8:22 pm

    Oh ik herken zo wat je zegt! Ik startte nog iets later en de laatste paar km was het gewoon ploegen door los zand. Eenmaal in de duinen was ik zo op dat ik niet harder kon dan een snel duurlooptempo. En ik kreeg mijn hoofd gewoon niet meer uit. Na de finish moest ik huilen, niet omdat mijn tijd tegenviel, maar omdat ik zo baalde dat ik zo klote gelopen had. Goede quote van Mari. Kan zo op een tegeltje!

  7. Marielle
    januari 16, 2018 / 8:23 pm

    Dankjewel voor je dagelijkse hardloopinspiratie!
    Volgens mij heb je een PR gelopen als het gaat om mentale hardloopkracht.. je besloot niet te gaan wandelen, maar te genieten. Daar verdien je ook een medaille voor.

    Liefs van Marielle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *