10 x wat ik heb geleerd van vier jaar hardlopen

Inmiddels loop ik al heel wat jaren hard. Voorheen deed ik dit voor het langebaanschaatsen, maar sinds ongeveer vier jaar ligt de focus vooral op het lopen zelf. Ik begon ooit met een 5 kilometer wedstrijdje, maar al gauw liep ik ergens een 10 kilometer en schreef  ik me in voor een halve marathon. Na een aantal jaren kan ik wel zeggen dat ik heel wat dingen heb geleerd over het lopen, mijn lijf en ”het leven”. In dit artikel deel ik 10 dingen die ik heb geleerd van (ongeveer) vier jaar hardlopen. 

1. Alle begin is moeilijk

Als ik terugkijk op mijn ”hardloopcarrière” (wat een verschrikkelijk woord), valt me op dat ik iedere keer bij een nieuw doel of nieuwe afstand een beetje stond te bibberen. Ik vond het eng, dacht dat ik het niet zou kunnen en moest echt mijn weg vinden in hoe ik dat aan ging pakken. Die eerste halve marathon? Ik deed maar wat. Uiteindelijk pakte het goed uit en liep ik een mooie tijd, maar wat had ik het zwaar. Die eerste hele marathon? Daarna riep ik heel hard dat ik NOOIT meer een marathon ging lopen. Wat vond ik het verschrikkelijk! Dit heeft me toch wel geleerd dat iedere nieuwe stap moeilijk kan zijn, maar dat het echt beter, leuker en mooier kan gaan worden.

2. Je kunt veel meer dan je denkt

Om daar meteen maar even mee door te gaan. Ik heb absoluut geleerd dat ik veel meer kan dan ik denk. Een paar jaar geleden had ik nooit, maar dan ook nooit, verwacht dat ik ooit een marathon zou kunnen lopen. Inmiddels heb ik er al vier gelopen en staat mijn vijfde gepland. Hoe dan?! Als je iets wilt, kan het echt. Je moet alleen goede doelen stellen, stap voor stap vooruit gaan, vooral niet te snel willen en soms hard werken. Ik begon echt op nul en kijk eens waar ik nu sta?

3. Je lichaam geeft belangrijke signalen

Luisteren naar je lichaam klinkt altijd een beetje zweverig. Zeker wanneer het niet over sporten gaat, vind ik het heel moeilijk. Toch heb ik door het hardlopen wel geleerd dat je lichaam echt signalen af kan geven, die belangrijk zijn. Ik heb mijn lijf steeds beter leren kennen door het hardlopen. Wanneer iets niet goed voelt, houd ik het in de gaten. Een paar jaar geleden kon ik stoïcijns doorgaan met pijntjes en klachten. Nu neem ik het serieus. Een training overslaan is soms verstandiger dan doorgaan en uiteindelijk met een vervelende blessure zitten.

4. Groningen is groter en leuker dan ik dacht

Groningen is vergeleken bij andere grote steden in Nederland waarschijnlijk nog piepklein, maar sinds ik ben gaan hardlopen heb ik wel geleerd dat er genoeg leuke routes en gebieden zijn. Deze stad is groter en leuker dan ik van te voren had gedacht.

5. Hardlopen is emotie

Hardlopen is absoluut emotie. Nu zul je dat vast niet merken wanneer je op dinsdagavond een rondje door de regen aan het lopen bent, maar misschien wel wanneer je deelneemt aan hardloopevenementen. Voornamelijk bij het lopen van de marathon heb ik inmiddels al zoveel verschillende emoties gehad: angsten en spanningen, heel veel verdriet, maar ook tranen van geluk. Een gevoel van trots, maar ook een gevoel van mislukking en falen. Eigenlijk heb ik alles weleens gevoeld voor, tijdens en na het hardlopen. Zo bijzonder!

6. Doelen stellen helpt

Doelen stellen helpt voor (bijna) alles binnen het hardlopen. Het maakt het hardlopen (voor mij) heel leuk, het geeft een richting, het daagt je uit en het zorgt voor voldoende motivatie. Achteraf kun je trots zijn bij het behalen of het maakt je scherper wanneer het net niet is gelukt.

7. Variatie is alles

Dit heb ik eigenlijk pas het afgelopen jaar geleerd. Hardlopen vind ik leuk. Het maakt voor mij vaak niet uit wat ik doe. Ik word al heel blij van ”gewoon” een rondje op een bepaald tempo. Wanneer ik dit iedere dag op dezelfde manier ga doen, zal ik niet sneller of beter worden. Als dat het doel niet is, is het prima. Wanneer je wel echt doelen wilt behalen op dat gebied, is variatie in je trainingen heel erg belangrijk. Daarom volg ik nu een trainingsschema en train ik bij een atletiekvereniging.

8. Hardlopen verbindt

Hardlopen zorgt voor verbinding. Inmiddels heb ik al heel veel mooie mensen mogen ontmoeten door het hardlopen. Het hoogtepunt daarvan is toch wel het gehele New York avontuur. Nog steeds krijg ik kriebels in mijn buik en een glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan deze week in New York. Wat was dat bijzonder. Hardlopen zorgt voor een bijzondere band: samen lopen, samen die spanning voelen, samen winnen, samen verliezen, samen doelen stellen en samen herinneringen maken. Het kan allemaal!

9. Hardlopen geeft zelfvertrouwen

Ik was nooit heel erg zelfverzekerd en nog steeds ben ik weleens onzeker, maar de afgelopen jaren is mijn zelfvertrouwen zeker vergroot. Of dit puur en alleen door het hardlopen komt? Dat kan ik natuurlijk niet bewijzen. Wel weet ik zeker dat het me zelfvertrouwen heeft gegeven. Mede door het stellen van doelen, deze behalen en iets doen waar IK echt gelukkig van word, groeit dat vertrouwen.

10. Een Runner’s High bestaat echt

Tot slot: een Runner’s High bestaat echt. Voordat ik serieus was met het hardlopen, had ik er weleens van gehoord. Inmiddels heb ik het al heel vaak meegemaakt en dit gevoel bestaat echt. Voornamelijk na grote evenementen en lekkere duurlopen krijg ik zo’n fijn gevoel. Zou het verslavend werken? Ik denk het wel. Voor mij is het een hele fijne verslaving.

Ik kan eigenlijk nog wel even doorgaan, want hardlopen heeft me behoorlijk veel geleerd. Nu ik dit opschrijf, besef ik me ook weer waarom het zo’n belangrijke uitlaatklep voor me is. Ik ben nog lang niet uitgelopen!

Wat heeft hardlopen jou geleerd? Laat het hieronder weten in de reacties! Ik ben erg benieuwd.

De foto’s van New York zijn gemaakt door Andy Astfalck.

Volg:

3 Reacties

  1. Debby
    februari 9, 2018 / 5:19 pm

    Wat was je tijd op je eerste halve marathon?

  2. Marije
    februari 9, 2018 / 8:03 pm

    Herkenbaar! Al dan ook vooral dat je meer kunt dan je denkt! Ik loop al sinds 2009 en tot twee jaar terug was de vijf kilometer mijn verst mogelijke afstand. En dan ook nog in een slakkentempo, met bloed zweet en tranen. Door een afwijking aan mijn neus kregen mijn spieren te weinig zuurstof en was sporten super intensief. Toen ik op het laatst om de 4 (!!) weken de griep had (ook in de zomer) greep eindelijk de huisarts in en heeft de KNO arts mijn neus van binnen gereorganiseerd. Alles ging daarna super makkelijk, ik had geen chronische spierpijn meer en ik hoefde niet meer om de vier weken weer opnieuw te starten met mijn opbouw tot vijf km schema. Ik kon nu door! In die jaren trainde ik wel een enorme discipline en doorzettingskracht. ;)

    Dus toen ik vorig jaar de 7Heuvelenloop liep en ook nog eens dik zes minuten sneller dan ik ooit voor mogelijk had gehouden schoot ik vol en werd ik super emotioneel. Echt je kunt zoveel meer dan je denkt. Toen nog spontaan de halve marathon er achter aan gelopen op Ameland. Ook dat had ik nooit voor mogelijk gehouden! Ik had gedacht dat je je daarvoor helemaal ‘kapot’ moest trainen. Dat beeld kwam door al mijn super zware trainingen voor die vijf km in het begin.

    Dat zelfvertrouwen is nog wel een dingetje. Ik ben niet de snelste (ik wil wel graag sneller worden) en ik speel altijd redelijk op safe. Ik start bijv. heel langzaam en hou me in het algemeen strak aan mijn game plan. Bij de HM van Ameland dit jaar liep ik zelfs als laatste vlak voordat we het bos in gingen. Maar ik finishte dan weer niet als laatste. ;) En liep een negatieve split. Anyway ik probeer dan positiviteit uit te halen. Dus als je ooit weer een Q&A doet, heb je tips om minder op safe te spelen in wedstrijden?

  3. Paul
    februari 10, 2018 / 4:03 am

    Ik mis: haren bovenop m’n hoofd vastbinden :) (zie foto boven artikeltje)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *